Hadeeth Cards
Da'wa cards that highlight great meanings from the noble prophetic hadiths in a simple style and attractive display that helps the Muslim to have a deeper understanding of his religion in an easy way
All
از ابوسعید خُدری ـ رضی الله عنه ـ روایت است که پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ فرمودند: «لاَ تَسُبُّوا أَصْحَابِي، فَلَوْ أَنَّ أَحَدَكُمْ أَنْفَقَ مِثْلَ أُحُدٍ ذَهَبًا مَا بَلَغَ مُدَّ أَحَدِهِمْ، وَلاَ نَصِيفَهُ»: «یاران مرا دشنام ندهید. چون اگر یکی از شما به اندازهٔ کوه احد طلا انفاق كند، با یک یا نصف مدّی كه اصحاب من انفاق می‌کنند، برابری نمی‌کند».
بخارى و مسلم در روايت آن اتفاق دارند
پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ از دشنام دادن صحابه و بد و بیراه گفتن به آنها، به ویژه پیشگامان نخستین از مهاجرین و انصار نهی کرده‌اند؛ و خبر داده که اگر کسی از مردم به اندازهٔ کوه احد طلا انفاق کند، ثوابش به ثواب یک مُد غذا یا نصف آن که صحابی انفاق کرده نمی‌رسد - مقدار مُد به اندازه‌ی پری دو کف دست یک مرد با قامت متوسط است - و این به دلیل اخلاص بیشتر و نیت راستین و پیشی گرفتن آنان در انفاق و جنگیدن آنها پیش از فتح مکه است، یعنی زمانی که نیاز بیشتری به انفاق و جنگیدن بود.
از جابر رضی‌الله‌عنهما روایت است که گفت: رسول الله صلیاللهعلیهوسلم فرمودند: «لَنْ يَدْخُلَ النَّارَ رَجُلٌ شَهِدَ بَدْرًا وَالْحُدَيْبِيَةَ». یعنی: «هرگز مردی که در [غزوهٔ] بدر و [صلح] حدیبیه حضور داشته است، وارد آتش [دوزخ] نخواهد شد».
به روایت احمد و اصل آن در صحیح مسلم است
پیامبر صلیاللهعلیهوسلم خبر داده‌اند که هیچ‌یک از کسانی که در غزوهٔ بدر - که در سال دوم هجری رخ داد - همراه با ایشان جنگیده‌اند و نیز کسانی که در صلح حدیبیه و بیعت رضوان - که در سال ششم هجری واقع شد - حضور داشته‌اند، وارد آتش دوزخ نخواهند شد.
از اَنَس رضی‌الله‌عنه روایت است که گفت: رسول خدا صلیاللهعلیهوسلم به ابوبکر و عمر فرمودند: «هذان سَيِّدا كُهُول أهل الجنة من الأوَّلِين والآخِرين إلا النبيِّين والمرسلين» یعنی: «این دو، سَرور و آقای میانسالانِ (کُهول) بهشتی از اولین و آخرین هستند، به جز پیامبران و فرستادگان».
به روایت ترمذی
پیامبر صلیاللهعلیهوسلم خبر داده‌اند که ابوبکر صدیق و عمر فاروق رضی‌الله‌عنهما برترین انسان‌ها پس از پیامبران هستند، و برترین کسانی هستند که پس از پیامبران و فرستادگان وارد بهشت می‌شوند.
از ابوسعید خُدری رضی‌الله‌عنه روایت است که گفت: رسول الله صلیاللهعلیهوسلم فرمودند: «الحَسَن والحُسَيْن سَيِّدا شَباب أهْل الجنة». «حسن و حسین، دو سرور جوانان اهل بهشت هستند».
به روایت ترمذی و احمد
پیامبر صلیاللهعلیهوسلم خبر داده‌اند که دو نوه‌شان، حسن و حسین - پسران علی بن ابی طالب و فاطمه دختر پیامبر صلیاللهعلیهوسلم و رضی‌عنهم - از نظر فضیلت، سرور هر کسی هستند که در جوانی از دنیا رفته و وارد بهشت شده است، یا اینکه آن دو، سرور جوانان اهل بهشت هستند، به استثنای پیامبران و خلفای راشدین.
از ابوبکره رضی الله عنه روایت است که می گوید: روزی رسول الله صلی الله علیه وسلم به همراه حسن خارج شد و با او بالای منبر رفت و فرمود: «ابْنِي هَذَا سَيِّدٌ، وَلَعَلَّ اللَّهَ أَنْ يُصْلِحَ بِهِ بَيْنَ فِئَتَيْنِ مِنْ الْمُسْلِمِينَ»: «این فرزندِ من آقاست؛ اميد است که الله او را سببِ صلح و سازشِ دو گروه از مسلمانان قرار دهد».
به روایت بخاری
روزی رسول الله صلی الله علیه وسلم به مسجد می رود و حسن را به همراه دارد که پسربچه ای کوچک است. با او بالای منبر مسجد شریفش می رود و به مردم خبر می دهد که فرزندش حسن، آقا و سید است؛ اصل و نسب وی شریف و بزرگوار است و به شریف ترین خانه در روی زمین منسوب است و الله متعال به سبب او میان دو گروه از مسلمانان که در آستانه ی جنگ با یکدیگر هستند، صلح و آشتی برقرار می کند. و به این ترتیب الله متعال بین این دو گروه اتحاد برقرار کرده و اتحاد مسلمانان را حفظ می کند. تردیدی نیست که این حدیث شریف یکی از علامت های نبوت رسول الله صلی الله علیه وسلم می باشد، چنانکه در آن از اتحاد و انسجام مسلمانان و صلح و آشتی بین آنها و برطرف شدن نزاع و اختلاف دو گروه به سبب حسن به علی رضی الله عنه خبر می دهد؛ و این امر با تنازل وی از خلافت به نفع معاویه رضی الله عنها رخ می دهد. و به این ترتیب باعث حفظ وحدت مسلمانان و مصون ماندن جان آنها می گردد. این واقعه در سال 40 یا 41 هجری بوده است.
از ابوهریره رضی الله عنه روایت است که رسول الله صلى الله عليه وسلم فرمودند: «مَنْ أَحَبَّ الْحَسَنَ وَالْحُسَيْنَ فَقَدْ أَحَبَّنِي، وَمَنْ أَبْغَضَهُمَا فَقَدْ أَبْغَضَنِي»: «هرکس حسن و حسین را دوست داشته باشد، درواقع مرا دوست داشته است و هرکس آنها را دشمن بدارد، درحقیقت با من دشمنی کرده است».
به روایت ابن ماجه - به روایت احمد
هرکس حسن و حسین دو نوه ی رسول الله صلى الله عليه وسلم را دوست داشته باشد، درواقع رسول الله صلى الله عليه وسلم را دوست داشته است و هرکس با آنها دشمنی کند و دوست شان نداشته باشد، درحقیقت با رسول الله صلی الله علیه وسلم دشمنی کرده و ایشان را دوست نداشته است؛ و این دلیلی بر منزلت و جایگاه آنها می باشد.
از عمر جُمَعی رضی الله عنه روایت است که رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمودند: «إِذَا أَرَادَ اللَّهُ بِعَبْدٍ خَيْرًا اسْتَعْمَلَهُ قَبْلَ مَوْتِهِ»: «چون الله متعال در مورد بنده ای اراده ی خیر داشته باشد، قبل از مرگش او را به کار می گیرد». مردی سوال کرد: چگونه او را به کار می گیرد؟ فرمود: «يَهْدِيهِ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ إِلَى الْعَمَلِ الصَّالِحِ قَبْلَ مَوْتِهِ، ثُمَّ يَقْبِضُهُ عَلَى ذَلِكَ»: «الله عزوجل قبل از مرگش او را به عمل صالح هدایت می کند و در همین حالت جان او را می گیرد».
به روایت احمد
چون الله متعال نسبت به بنده ای از بندگانش اراده ی خیر داشته باشد، قبل از مرگش به او توفیق عمل صالح می دهد تا بر عمل صالح بمیرد و خاتمه ی وی ختم به خیر شود و وارد بهشت گردد.
از عایشه رضی الله عنها روایت است که می گوید: دو پیرزن از پیرزنان یهودی مدینه نزد من آمدند و به من گفتند: اهل قبور در قبرهای شان عذاب می شوند؛ آنان را تکذیب کردم و دوست نداشتم آنها را تصدیق کنم؛ آنها رفتند و رسول الله صلی الله علیه وسلم نزد من آمد؛ به ایشان گفتم: ای رسول خدا، دو پیرزن نزد من آمدند؛ و ایشان را در جریان آنچه اتفاق افتاده بود، قرار دادم که فرمود: «صَدَقَتَا، إِنَّهُمْ يُعَذَّبُونَ عَذَابًا تَسْمَعُهُ البَهَائِمُ كُلُّهَا»: «آنها راست گفته اند، اهل قبور در قبر عذابی می شوند که همه ی چهارپایان صدای آن را می شنوند».
متفق علیه
دو پیرزن از یهودیان مدینه نزد عایشه رضی الله عنها آمده و به ایشان گفتند: مردگان در قبرهای شان عذاب می شوند؛ و عایشه رضی الله عنها آنها را تکذیب می کند و دوست ندارد تصدیق شان کند؛ چون دروغگو بودن یهود و افترای آنها به دین و تحریف کتاب شان، چنین تصوری از آنها برای ایشان ایجاد کرده است؛ سپس او را ترک می کنند و رسول الله صلی الله علیه وسلم نزد عایشه رضی الله عنها می آید و ایشان را در جریان سخنان دو زن یهودی قرار می دهد که رسول الله صلی الله علیه وسلم می فرماید: «آن دو راست گفتند، مردگان عذابی می شوند که همه ی چهارپایان آن را می شنوند». و بر این اساس است که عایشه رضی الله عنها خبر می دهد که بعد از آن هیچگاه رسول الله صلی الله علیه وسلم را در نماز ندیده مگر اینکه از عذاب قبر به الله متعال پناه می بُرد.
از ابوسعید رضی الله عنه روایت است که می گوید: من خود شاهد این حدیث از رسول الله صلی الله علیه وسلم نبودم، بلکه زید بن ثابت آن را برای من روایت کرده و گفته است: باری رسول الله صلی الله علیه وسلم سوار بر قاطرش در باغی از بنی نجار بود و ما نیز همراه ایشان بودیم. ناگهان قاطر رم کرد و نزديک بود رسول الله صلی الله علیه وسلم را بيندازد. در آنجا شش يا پنج يا چهار قبر وجود داشت. - چنانکه جریری می گوید.- رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمود: «مَنْ يَعْرِفُ أَصْحَابَ هَذِهِ الأَقْبُرِ»: «چه کسی صاحبان اين قبرها را می شناسد؟» مردی گفت: من. فرمود: «فَمَتَى مَاتَ هَؤُلاَءِ»: «چه وقت فوت کرده اند؟». آن مرد گفت: در دوران شرک. فرمود: «إِنَّ هَذِهِ الأُمَّةَ تُبْتَلَى فِي قُبُورِهَا، فَلَوْلاَ أَنْ لاَ تَدَافَنُوا لَدَعَوْتُ اللَّهَ أَنْ يُسْمِعَكُمْ مِنْ عَذَابِ الْقَبْرِ الَّذِي أَسْمَعُ مِنْهُ»: «بدانید که اين امت در قبرهای شان امتحان و آزمایش می شوند؛ اگر بيم آن نمی رفت که مردگان تان را دفن نکنيد، از الله می خواستم تا بخشی از عذاب قبری که می شنوم به شما نيز بشنواند». سپس رسول الله صلی الله علیه وسلم چهره اش را به سوی ما برگرداند و فرمود: «تَعَوَّذُوا بِاللَّهِ مِنْ عَذَابِ النَّارِ»: «از عذاب جهنم به الله پناه ببريد». صحابه گفتند: از عذاب جهنم به الله پناه می بريم. پس از آن فرمود: «تَعَوَّذُوا بِاللَّهِ مِنْ عَذَابِ الْقَبْرِ»: «از عذاب قبر به الله پناه ببريد». صحابه گفتند: از عذاب قبر به الله پناه می بريم. آنگاه فرمود: «تَعَوَّذُوا بِاللَّهِ مِنْ الْفِتَنِ، مَا ظَهَرَ مِنْهَا وَمَا بَطَنَ»: «از فتنه های پنهان و آشکار به الله پناه ببريد». صحابه گفتند: از فتنه های پنهان و آشکار به الله پناه می بريم. سرانجام فرمود: «تَعَوَّذُوا بِاللَّهِ مِنْ فِتْنَةِ الدَّجَّالِ»: «از فتنه ی دجال به الله پناه ببريد». صحابه گفتند: از فتنه ی دجال به الله پناه می بريم.
به روایت مسلم
زید بن ثابت حکایت می کند که به همراه عده ای از صحابه و رسول الله صلی الله علیه وسلم در باغ یکی از قبیله های انصار به نام بنی نجار بوده است؛ و رسول الله صلی الله علیه وسلم بر قاطرش سوار بوده که ناگهان قاطرش از راه منحرف شده و رم می کند؛ و نزدیک است که رسول الله صلی الله علیه وسلم را بیندازد؛ در همین مکان چهار یا پنج یا شش قبر وجود دارد که رسول الله صلی الله علیه وسلم می فرماید: «چه کسی صاحبان این قبرها را می شناسد؟» مردی می گوید: من آنها را می شناسم؛ رسول الله صلی الله علیه وسلم می فرماید: «اگر آنها را می شناسی، چه وقت فوت کرده اند؟» وی می گوید: در دوران شرک مرده اند؛ آنگاه رسول الله صلی الله علیه وسلم می فرماید: «این امت در قبرهای شان امتحان و آزمایش می شوند و پس از آن در نعمت یا عذاب خواهند بود؛ اگر ترس آن نبود که دیگر مرده های تان را دفن نکنید، از الله می خواستم عذاب قبری را که می شنوم، به گوش شما برساند و شما هم بشنوید؛ اما اگر آن را بشنوید، از ترس اینکه فریاد مردگان قلب های تان را از جا بکند، یا از ترس رسوا شدن در بین نزدیکان و خویشاوندان، از دفن آنها خودداری می کردید تا کسی از وضعیت آنها آگاه نشود؛ سپس رو به اصحابش نموده و می فرماید: «از الله بخواهید که عذاب دوزخ را از شما دور بگرداند». و صحابه می گویند: از عذاب دوزخ به الله پناه می بریم. رسول الله صلی الله علیه وسلم می فرماید: «از الله بخواهید عذاب قبر را از شما دور بگرداند». صحابه می گویند: از اینکه گرفتار عذاب قبر شویم به الله پناه می بریم. سپس رسول الله صلی الله علیه وسلم می فرماید: «از الله بخواهید فتنه های آشکار و نهان را از شما دور بگرداند». صحابه می گویند: از فتنه های آشکار و نهان به الله پناه می بریم. آنگاه رسول الله صلی الله علیه وسلم می فرماید: «از الله بخواهید فتنه ی مسیح دجال را از شما دور بگرداند». که بزرگترین فتنه ها می باشد و به کفر می انجامد که عاقبتی جز عذاب همیشگی در دوزخ ندارد؛ صحابه می گویند: به الله پناه می بریم از فتنه ی دجال.
