Hadeeth Cards
Da'wa cards that highlight great meanings from the noble prophetic hadiths in a simple style and attractive display that helps the Muslim to have a deeper understanding of his religion in an easy way
All
از ابو امامه باهلی رضی الله عنه روایت است که گفت: رسول الله صلی الله علیه وسلم را شنیدم که می فرمودند: «اقرؤوا القرآنَ فإنَّه يأتي يوم القيامة شَفِيعًا لأصحابه، اقرؤوا الزَّهرَاوَين البقرةَ وسورةَ آل عِمران، فإنهما تأتِيان يوم القيامة كأنهما غَمَامَتان، أو كأنهما غَيَايَتانِ، أو كأنهما فِرْقانِ من طَيْر صَوافٍّ، تُحاجَّان عن أصحابهما، اقرؤوا سورة البقرة، فإن أخذها بَرَكة، وتركها حَسْرة، ولا تستطيعها البَطَلَة». «قرآن بخوانيد؛ چون روز قيامت درحالی می آید که برای صاحبانش شفاعت می کند، دو سوره ی نورانی بقره و آل عمران را بخوانيد؛ چون روز قيامت درحالی می آیند که گویا دو ابر يا دو سايه يا دو گروه پرنده اند که بال گشوده اند و از صاحبان شان دفاع می کنند، سوره ی بقره را بخوانيد؛ زيرا خواندن (ياد گرفتن) آن برکت است و ترک آن باعث حسرت می شود و ساحران تاب و تحمل آن را ندارند».
مسلم روایت کرده
پیامبر صلی الله علیه وسلم به تلاوت قرآن و تداوم آن تشویق نمود، زیرا روز قیامت برای یارانش که آن را تلاوت کرده و بدان عمل می کردند، شفاعت می کند؛ بویژه سوره های بقره و آل عمران، زیرا این دو سوره "زهراوان" یعنی: دو سوره نورانی نامیده شدند؛ و نور آنها، هدایت شان و اجر و پاداش فراوان آنها می باشد، برای کسانی که آن را تلاوت نموده و در معانی آن اندیشیده اند و عمل نموده اند، این دو سوره در قیامت به شکل دو ابر در می آیند که صاحبان شان را سایبان می شوند و یا به شکل دو گروه از پرندگان در می آیند که صف در صف قرار گرفته و بال های خود را متصل به یکدیگر گشوده اند و صاحبان شان را سایبان می شوند و از آنان دفاع می کنند. سپس رسول الله صلی الله علیه وسلم بر قرائت سوره بقره تاکید می کند، زیرا استمرار بر قرائت آن، تدبر در معانی آن و عمل به محتویات آن برکت و نفع بزرگی در پی دارد. و ترک این سوره و نخواندن آن و تدبر نکردن در آن و عمل نکردن به محتویات آن، موجب حسرت و پشیمانی در قیامت خواهد بود. یکی از فضایل بزرگ این سوره آن است که ساحران نمی توانند به کسی که این سوره را می خواند، در آن تدبر نموده و بدان عمل می کند ضرری وارد کنند.
از جُندب بن عبدالله رضی الله عنه روایت است که گفت: ما با پیامبر صلی الله علیه وسلم در حالی که نوجوانانی نیرومند بودیم یکجا بودیم، پس عقیده را پیش از آنکه قرآن را بیاموزیم، فراگرفتیم، سپس قرآن را آموختیم و به واسطه آن بر ایمان ما افزوده شد.
ابن ماجه روایت کرده
جندب بن عبدالله رضی الله عنه گفت: ما با پیامبر صلی الله علیه وسلم در حالی که نوجوانانی نزدیک به بلوغ، قوی و نیرومند بودیم یکجا بودیم، پس نزد پیامبر صلی الله علیه وسلم عقیده را پیش از آموختن قرآن فراگرفتیم، سپس قرآن را آموختیم و به سبب آن بر ایمان ما افزوده شد.
از ابوهریره رضی الله عنه روایت است که پیامبر صلی الله علیه وسلم فرمود: «هیچ پیامبری از پیامبران نیست مگر اینکه معجزه‌ای به او داده شده است که به سبب آن مردم ایمان آورده اند، اما آنچه به من عطا شده، وحی است که الله بر من نازل کرده است، پس امیدوارم که روز قیامت پیروانم از همه پیامبران بیشتر باشند».
متفق علیه
پیامبر صلى الله عليه وسلم بیان فرمودند که تمام پیامبران را الله متعال با معجزات خارق العاده‌ای تأیید کرده که دلیل بر نبوت آنان است و هر که آن را ببیند، ایمان به صدقشان بر او لازم می‌آید —به گونه‌ای که مغلوب و مجبور به ایمان می‌شود و نمی‌تواند آن را دفع کند— اگرچه ممکن است [با عناد] انکار کند. اما معجزه او صلى الله عليه وسلم قرآن است که الله متعال بر او وحی کرده است؛ به دلیل آنکه دارای اعجاز واضح و پایدار است به خاطر فراوانی فایده و عموم نفع آن، زیرا شامل دعوت، حجت و خبر دادن از آینده است، پس نفع آن شامل حاضر و غایب، موجود و آینده می‌شود، سپس فرمود: پس امیدوارم که روز قیامت پیروانم از همه بیشتر باشند.
از قتاده رحمه الله روایت است که گفت: از انس رضی الله عنه پرسیده شد: «خواندن قرآن پیامبر صلی الله علیه وسلم چگونه بود؟» گفت: «با کشش [و طنین] بود»، سپس [انس رضی الله عنه] خواند: «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ» [الفاتحة: 1] — «به نام الله بخشنده و مهربان» — به گونه‌ای که «بِسْمِ اللَّهِ» را میکشید، «الرَّحْمَنِ» را میکشید و «الرَّحِيمِ» را میکشید.
بخاری روایت کرده
از انس بن مالک رضی الله عنه پرسیده شد: خواندن قرآن پیامبر صلی الله علیه وسلم چگونه بود؟گفت: صدای خود را در خواندن قرآن با کشش [و طنین] می‌کرد: لام قبل از هاء در «اللَّهِ» را مد می داد، میم قبل از نون در «الرَّحْمَنِ» را مد می داد و حاء در «الرَّحِيمِ» را مد می داد.
از ابن ابی ملیکه روایت است که: از یکی از همسران پیامبر صلی الله علیه وسلم —ابوعامر می گوید: نافع گفت: گمان می‌کنم حفصه رضی الله عنها باشد— که از او درباره شیوه قرائت رسول الله صلی الله علیه وسلم پرسیدند، او گفت: شما توانایی [خواندن مانند] آن را ندارید، گفته شد: آن را برای ما بازگو کن، پس او به شیوه‌ای آرام و شمرده قرائت کرد، ابوعامر گوید: نافع گفت: سپس ابن ابی ملیکه برای ما به شیوه تقطیع شده خواند: «الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ» [الفاتحة: 2] سپس مکث کرد، «الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ» [الفاتحة: 1] سپس مکث کرد، «مَالِكِ يَوْمِ الدِّينِ».
احمد روایت کرده
از حفصه، ام المؤمنین رضی الله عنها پرسیده شد: قرائت پیامبر صلی الله علیه وسلم چگونه بود؟ او گفت: شما توانایی [خواندن مانند] آن را ندارید، به او گفته شد: به ما خبر بده. نافع گفت: سپس ابن ابی ملیکه برایمان به شیوه‌ای آرام و با مکث‌های مناسب قرائت کرد تا چگونگی قرائت پیامبر صلی الله علیه وسلم را نشان دهد، پس خواند: «الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ» سپس مکث کرد، «الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ» سپس مکث کرد، «مَالِكِ يَوْمِ الدِّينِ».
از علی رضی الله عنه روایت است که فرمود: رسول الله صلی الله علیه وسلم در هر حالتی (غیر از جنابت) قرآنکریم را به ما تعلیم می‌دادند.
رواه أبو داود والترمذي والنسائي وابن ماجه وأحمد
پیامبر صلى الله عليه وسلم در همۀ احوال (به جز حالت جنابت ناشی از همخوابگی با همسر) به اصحاب خود قرآن کریم می‌آموختاند و بر آنان تلاوت می‌فرمودند.
از ابوسعيد خدری رضی الله عنه روایت است که می گويد: مردی شنید که مردی تلاوت می کند: {قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ} و آن را تکرار می کند، چون صبح شد نزد رسول الله صلی‌الله‌علیه‌وسلم آمد و آن را برای او ذکر کرد، گویا شخص تلاوت او را اندک می دانست، پس رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمود: «وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ إِنَّهَا لَتَعْدِلُ ثُلُثَ القُرْآنِ». «سوگند به آن که جانم در اختیار اوست، آن برابر ثلث قرآن است. "
بخاری روایت کرده
ابوسعید خدری رضی الله عنه می گوید که مردی شنید که مردی سوره: {قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ} را می خواند و آن را هر شب تکرار می کند و بر آن نمی افزاید، چون صبح شد نزد رسول الله صلی الله علیه وسلم آمد وماجرا را ذکر کرد، گویا سوال کننده گمان می نمود که این تلاوت اندک است، پس او صلی الله علیه وسلم برای تأکید سوگند یاد نمود و فرمود: سوگند به آن که جان من در اختیار اوست، آن برابر ثلث قرآن است.
از ابوهریره رضی الله عنه روایت است که فرمود: هنگامی که این آیه بر رسول الله صلی الله علیه وسلم نازل شد: «برای الله آنچه در آسمان‌ها و آنچه در زمین است، می‌باشد و اگر آنچه در دل‌های شماست آشکار کنید یا پنهان دارید، الله شما را به آن محاسبه می‌کند؛ پس هر که را بخواهد می‌بخشد و هر که را بخواهد عذاب می‌کند و الله بر هر چیزی تواناست» [سوره بقره، آیه ۲۸۴]؛ این امر بر اصحاب رسول الله صلی الله علیه وسلم گران آمد، پس نزد رسول الله صلی الله علیه وسلم آمده و به زانو بر زمین نشستند و گفتند: ای رسول الله، به کارهایی که توان آن را داریم مکلف شده‌ایم؛ نماز و روزه و جهاد و صدقه، و اینک این آیه بر تو نازل شده و ما طاقت آن را نداریم، رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمودند: «آیا می‌خواهید همانند دو گروه اهل کتاب پیش از خود بگویید: شنیدیم و نافرمانی کردیم؟ بلکه بگویید: شنیدیم و اطاعت کردیم؛ پروردگارا، آمرزش تو را [خواهانیم] و بازگشت [همه] به سوی توست»، پس [اصحاب] گفتند: شنیدیم و اطاعت کردیم؛ پروردگارا، آمرزش تو را [خواهانیم] و بازگشت [همه] به سوی توست. هنگامی که مردم [این کلمات را] بر زبان جاری کردند، زبان‌هایشان به [تلفظ] آن نرم شد [و بر آن انس گرفت]. سپس الله متعال بلافاصله پس از آن [این آیه] را نازل کرد: «پیامبر به آنچه از جانب پروردگارش بر او نازل شده ایمان آورده و مؤمنان [نیز] همگی به الله و فرشتگان و کتاب‌ها و پیامبرانش ایمان آورده‌اند [و می‌گویند]: میان هیچ یک از پیامبرانش فرق نمی‌گذاریم و گفتند: شنیدیم و اطاعت کردیم؛ پروردگارا، آمرزش تو را [خواهانیم] و بازگشت [همه] به سوی توست» [سوره بقره، آیه ۲۸۵]. هنگامی که چنین کردند، الله متعال آن [حکم سخت] را نسخ کرد و الله عزوجل [این آیات] را نازل کرد: «الله هیچ کس را جز به اندازه توانایی‌اش مکلف نمی‌کند. برای او [پاداش] آنچه به دست آورده و بر او [کیفر] آنچه مرتکب شده است [می‌باشد]. پروردگارا، اگر فراموش کردیم یا به خطا رفتیم، بر ما مگیر. پروردگارا، بار گرانی [تکلیف سنگین] بر دوش ما مگذار، چنان که بر [دوش] کسانی که پیش از ما بودند نهادی. پروردگارا، و آنچه طاقت آن را نداریم بر [دوش] ما مگذار. و از ما درگذر و بر ما ببخشای و بر ما رحم کن. تو سرور مایى، پس ما را بر گروه کافران پیروز فرما» [سوره بقره، آیه ۲۸۶]. [ابوهریره رضی الله عنه] فرمود: پیامبر صلی الله علیه وسلم [در پاسخ به هر درخواست] فرمودند: «آری».
مسلم روایت کرده
آنگاه که الله متعال این آیۀ مبارک را بر پیامبر خویش نازل فرمود: «آنچه در آسمان‌ها و زمین است، تنها از آنِ الله است» در آفرینش و فرمانروایی و تدبیر، «و اگر آنچه در دل‌های شماست آشکار کنید یا پنهان دارید، الله شما را به [کیفر] آن محاسبه می‌کند» در روز رستاخیز. «پس هر که را بخواهد می‌بخشد» به فضل و رحمتش «و هر که را بخواهد عذاب می‌کند» به عدالتش «و الله بر هر چیزی تواناست». چون اصحاب این آیات را شنیدند، بر آنان گران آمد؛ زیرا در آن مؤاخذه حتی بر آنچه در قلب از خطورات است آمده بود. پس نزد رسول الله آمدند و به زانو بر زمین نشستند و گفتند: ای رسول الله، پیش از این به اعمال بدنی که توان انجام آن را داریم مکلف شده‌ایم؛ مانند نماز و روزه و جهاد و صدقه، ولی این آیه بر تو نازل شده و ما طاقت آن را نداریم. پیامبر به آنان فرمود: آیا می‌خواهید همانند یهود و نصاری بگویید: «شنیدیم و نافرمانی کردیم»؟ بلکه بگویید: «شنیدیم و اطاعت کردیم؛ پروردگارا، آمرزش تو را [خواهانیم] و بازگشت به سوی توست». اصحاب دعوت الله و رسولش را اجابت کردند و گفتند: شنیدیم و اطاعت کردیم؛ پروردگارا، آمرزش تو را [خواهانیم] و بازگشت به سوی تو است. هنگامی که مسلمانان این کلمات را بر زبان جاری کردند و دل‌هایشان بدان خاضع گردید، الله متعال به تزکیه پیامبر و امتش فرمود: «پیامبر به آنچه از جانب پروردگارش بر او نازل شده ایمان آورده و مؤمنان [نیز]» و زبان‌ها و دل‌هایشان برای فرمان الله خاضع گردید. {همگی به الله و فرشتگان و کتاب‌ها و پیامبرانش ایمان آورده‌اند، و میان هیچ یک از پیامبرانش فرق نمی‌گذارند}. بلکه به همه ایمان می‌آورند «و گفتند: شنیدیم» سخنت را «و اطاعت کردیم» فرمانت را «و آمرزش تو را می‌طلبیم، پروردگارا» و عفو تو را «و بازگشت به سوی توست» در روزی که حساب برپا می‌شود، هنگامی که چنین کردند و آنچه را به گفتن آن مأمور شده بودند از اظهار شنوایی و اطاعت برای اوامر الله بیان داشتند، الله متعال بر این امت آسان گرفت و آن آیه را با این سخن نسخ کرد: «الله هیچ کس را جز به اندازه توانایی‌اش تکلیف نمی‌کند» و بنابر قدرت، طاقت وتلاش او، «برای اوست» پاداش «آنچه به دست آورده» و از خیر عمل کرده «و بر اوست» عقاب «آنچه مرتکب شده» از گناه و معصيت، و الله متعال هیچ‌کس را به گناه دیگری مؤاخذه نمی‌کند و نه به آنچه در نفس او وسوسه شده است. «پروردگارا، ما را مؤاخذه مکن» و عقاب نکن «اگر فراموش کردیم» و به یاد نیاوردیم «یا به خطا رفتیم» و از روی عمد حق را ترک نکردیم. پس الله متعال این را برایشان اجابت کرد و فرمود: آری، چنین کردم. «پروردگارا، و بر [دوش] ما بار گران» و رنج و سنگینی «مگذار، چنان که بر کسانی که پیش از ما بودند نهادی» از بنی‌اسرائیل و دیگران. پس الله متعال اجابت فرمود و گفت: آری، چنین کردم. «پروردگارا، و آنچه طاقت آن را نداریم بر [دوش] ما مگذار» از تکالیف و بلاها و اموری که از تحمّل آن ناتوانیم، الله متعال فرمود: آری، چنین کردم، «و از ما درگذر» گناهان ما و آن را از میان بردار، «و بر ما ببخشای» گناهان ما و آن را بپوشان و از آن درگذر، «و بر ما رحم کن» به رحمت گستردۀ خویش، «تو سرور مایی» و مولای ما؛ «پس ما را یاری کن» با اقامۀ حجّت و پیروزی «بر گروه کافران» در پیکار و جهاد با ایشان، الله متعال اجابت فرمود و گفت: آری، چنین کردم.
از عمر بن خطاب رضی الله عنه روایت است که: مردی از یهود به او گفت: ای امیرالمؤمنین، آیه‌ای در کتاب شماست که آن را تلاوت می‌کنید؛ اگر بر ما جماعت یهود نازل شده بود، آن روز را عید می‌گرفتیم، عمر پرسید: کدام آیه؟ گفت: {الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَرَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلَامَ دِینًا}[المائدة: 3]. عمر گفت: ما آن روز و مکانی که این آیه بر پیامبر صلی الله علیه وسلم نازل شد را به خوبی می‌شناسیم؛ در حالی که ایشان روز جمعه در عرفه ایستاده بودند.
متفق علیه
مردی از یهودیان نزد امیرالمؤمنین عمر رضی الله عنه آمد و به او گفت: آیه‌ای در کتاب شما (قرآن) است که آن را تلاوت می‌کنید؛ اگر این آیه بر ما -جماعت یهود- در کتابمان (تورات) نازل شده بود، قطعاً آن روز را عیدی (جشنی) قرار می‌دادیم و به پاس نعمت نزول این آیۀ عظیم، آن را گرامی می‌داشتیم، عمر رضی الله عنه به او فرمود: کدام آیه؟ گفت: {الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَرَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلَامَ دِینًا}، «امروز دینتان را برایتان کامل کردم و نعمتم را بر شما تمام نمودم و اسلام را به عنوان دین برای شما پسندیدم». عمر رضی الله عنه در پاسخ گفت: ما آن روز و مکانی که این آیۀ کریمه نازل گردیده به خوبی می‌شناسیم، این آیه در روز عید بر پیامبر صلى الله علیه وسلم نازل شد، در حالی که ایشان روز جمعه در عرفه ایستاده بودند؛ و این هر دو (جمعه و عرفه) در نزد مسلمانان از روزهای بزرگ و پر فضیلت هستند.
