Hadeeth Cards
Da'wa cards that highlight great meanings from the noble prophetic hadiths in a simple style and attractive display that helps the Muslim to have a deeper understanding of his religion in an easy way
All
अबू-हुरैरह (रजियल्लाहु अन्हु) ले बयान गरेका छन्, रसूल (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) ले भन्नुभएको छ : "त्यो व्यक्ति अपमानित होस्, त्यो व्यक्ति अपमानित होस्, त्यो व्यक्ति अपमानित होस्।" सोधियो: "को? हे अल्लाहका रसूल?" उहाँले भन्नुभयो: "जसले आफ्ना आमाबुबा दुवैलाई वा तीमध्ये एकलाई बुढेसकालमा पाउँछ, तर (उनीहरूको सेवा गरेर) स्वर्गमा प्रवेश गर्दैन।"
मुस्लिमले वर्णन गरेका छन्
नबी (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) ले यस्तो व्यक्ति अपमानित होस् र उसको नाक माटोमा घसारियोस् भनेर तीन पटक श्राप दिनुभयो। सोधियो: हे अल्लाहका दूत, को हो त्यो व्यक्ति जसलाई हजुरले श्राप दिनुभयो? उहाँले भन्नुभयो: जसले आफ्ना आमाबाबु दुवै वा तीमध्ये एकलाई बुढेसकालमा पाउँछ, तर उनीहरूको सेवा गरेर स्वर्गमा प्रवेश गर्दैन; यो उनीहरूप्रतिको नराम्रो व्यवहार र अनाज्ञाकारिताको कारणले हो।
अबू-हुरैरह (रजियल्लाहु अन्हु) ले बयान गरेका छन् : “अल्लाहका रसूल (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) मक्का जाने बाटोमा हिँडिरहनुभएको थियो। बाटोमा 'जुम्दान' नामक एउटा पहाड देखा पर्यो। तब उहाँले भन्नुभयो, ‘तिमीहरू अघि बढ, यो जुम्दान हो। एकल उपासकहरूले अग्रता लिइसके।’ मानिसहरूले सोधे, ‘हे अल्लाहका रसूल! एकल उपासकहरू भनेको को हुन्?’ उहाँले जवाफ दिनुभयो, ‘अल्लाहलाई धेरै सम्झने पुरुष र महिलाहरू
मुस्लिमले वर्णन गरेका छन्
नबी (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) ले अल्लाहको अत्यधिक स्मरण गर्ने व्यक्तिहरूको उच्च स्थानलाई स्पष्ट रूपमा व्याख्या गर्नुभयो कि उनीहरूले अरू सबैभन्दा अघि बढेर स्वर्गका उच्चतम स्थानहरू प्राप्त गरेका छन्। उहाँले उनीहरूको यो विशिष्ट स्थानलाई ‘जम्दान’ पर्वतसँग उदाहरणस्वरूप प्रस्तुत गर्नुभयो, जो अन्य पर्वतहरूभन्दा एक्लै अलग र सर्वोच्च छ।
अबू-हुरैरह (रजियल्लाहु अन्हु) ले बयान गरेका छन्, मैले रसूल (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) ले भन्दै गरेको सुनें, उहाँले भन्नुभयो : "मेरो उम्मतका सबै मानिसहरूलाई क्षमा दिइनेछ, खुलेआम पाप गर्नेहरू बाहेक । खुलेआम पाप भनेको एक व्यक्तिले रातमा पाप गर्छ र अल्लाहले उसको पापलाई ढाकिदिनुभए पछि बिहान उठ्दा उसले भन्छ: हे साथी, हिजो राती मैले यस्तो-यस्तो गरें । यद्यपि अल्लाहले उसको पापलाई ढाकिदिनुभएको थियो, तर उसले अल्लाहले ढाकिदिएको पर्दालाई हटायो ।" "मेरो उम्मतका सबै मानिसहरूलाई क्षमा गरिनेछ, ती व्यक्तिहरूबाहेक जसले सार्वजनिक रूपमा पापहरू गर्छन्। पाप सार्वजनिक गर्नुको अर्थ यो हो कि कुनै व्यक्तिले रातको समयमा कुनै पाप गर्छ र अल्लाहले उसको पापलाई कसैलाई थाहा लाग्न दिनुहुन्न, (तर) ऊ बिहान उठेर भन्छ: 'हे साथी, हिजो राती मैले यस्तो-यस्तो गरें।' यसरी अल्लाहले ढाकिदिनुभएको पापको आवरण उसले आफैँले च्यातिदिन्छ।"
मुत्तफकुन अलैहि
रसूल (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) ले भन्नुभएको छ, पापी मुस्लिमलाई अल्लाहले क्षमा गर्नुहुन्छ, तर जसले पाप गरेपछि खुलेआम गर्वका साथ आफ्नो पापको घोषणा गर्दै हिंड्छ, ऊ क्षमा योग्य छैन; किनभने उसले रातमा गरेको पापलाई अल्लाहले ढाकिदिनुभएको थियो, तर बिहान उठ्दा उसले आफ्नो साथीलाई भन्छ: हे साथी, हिजो राती मैले यस्तो-यस्तो गरें । यद्यपि अल्लाहले उसको पापलाई ढाकिदिनुभएको थियो, तर उसले अल्लाहले प्रदान गर्नु भएको आवरणलाई उसले आफैँ हटाइदिन्छ !!
जाबिर (रजियल्लाहु अन्हु) ले बयान गरेका छन्, मले नबी (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) लाई उहाँको निधन भन्दा तीन दिनअघि यस्तो भन्दै गरेको सुने: "तिमीहरूमध्ये प्रत्येकले अल्लाहको बारेमा राम्रो सोच राख्दै मृत्युवरण गर्नुपर्छ।"
मुस्लिमले वर्णन गरेका छन्
नबी (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) ले मुस्लिमले अल्लाहमाथि राम्रो विश्वास राखेर मृत्युवरण गर्नुपर्छ भनेर प्रोत्साहन दिइरहनुभएको छ। मृत्यु हुने बेला आशाको पक्ष प्रबल हुनुपर्छ र हृदय यो विचारले भरिएको हुनुपर्छ, अल्लाहले उसमाथि दया गर्नेछन् र उसलाई क्षमा गर्नेछन्। किनभने कर्म सुधार गर्न डर आवश्यक छ, तर मृत्युवरणको बेला कर्म गर्ने समय होइन। त्यसैले, आशाको पक्ष त्यहाँ प्रबल हुनुपर्छ।
अब्दुल्लाह बिन मसऊद (रजियल्लाहु अन्हु) ले वर्णन गरेका छन्: अल्लाहका रसूल (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) ले भन्नुभयो: "जुन रात मलाई मेराज (स्वर्ग) मा लगियो, मैले इब्राहिम (अलैहिस्सलाम) लाई भेटें, उहाँले भन्नुभयो: हे मुहम्मद! आफ्नो उम्मतलाई मेरो सलाम सुनाउनुहोस् र तिनीहरूलाई भन्नुहोस्, स्वर्गको माटो धेरै राम्रो र यसको पानी धेरै मीठो छ।" तर यो खाली छ र यसका बिरूवाहरू "सुब्हानल्लाह", "अल्हम्दुलिल्लाह", "ला इलाह इल्लल्लाह" र "अल्लाहु अक्बर" हुन् ।"
तिर्मीजीले वर्णन गरेका छन्
नबी (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) ले बताउनु भयो, जुन रात मलाई मेराज (स्वर्ग) मा लगियो, मैले अल्लाहका मित्र इब्राहिम (अलैहिस्सलाम) लाई भेटें, उहाँले भन्नुभयो: हे मुहम्मद! आफ्नो उम्मतलाई मेरो सलाम सुनाउनुहोस् र तिनीहरूलाई भन्नुहोस्, यसको माटो धेरै राम्रो छ र यसको पानी धेरै मीठो छ, त्यसमा अलिकति पनि नुनिलोपन छैन। स्वर्ग एउटा समतल, रूखविहीन र विशाल भूमि हो। यसमा रूख रोप्ने काम शुद्ध शब्दहरू मार्फत पूरा हुन्छ। यी शुद्ध शब्दहरूलाई बाँकी रहने सत्कर्म पनि भनिन्छ। यी शब्दहरू हुन् : "सुब्हानल्लाह", "अल्हम्दुलिल्लाह", "ला इलाह इल्लल्लाह" र "अल्लाहु अक्बर" । जब एक मुस्लिमले ती शब्दहरू उच्चारण गर्छ, उसको लागि जन्नत (स्वर्ग) मा एउटा रुख रोपिन्छ ।
अबू-हुरैरह (रजियल्लाहु अन्हु) ले बयान गरेका छन्: एक जना मानिसले भन्यो, "हे रसूल! मेरा केही आफन्तहरू छन् जससँग म नाता सम्बन्ध राख्छु र तिनीहरूले मसँग नाता सम्बन्ध तोडिदिन्छन्। म उनीहरूसँग राम्रो व्यवहार गर्छु र उनीहरूले मलाई नराम्रो व्यवहार गर्छन्। म उनीहरूसँग धैर्य गर्छु र उनीहरूले मलाई नराम्रो व्यवहार गर्छन्! उहाँले भन्नुभयो: "यदि तिमीले भने जस्तै हो भने, यो तिमीले उनीहरूलाई तातो खरानी खुवाउँदैछौ जस्तो हो र जबसम्म तिमी यो अवस्थामा रहनेछौ, अल्लाहको तर्फबाट तिम्रो लागि एक सहयोगी नियुक्त गरिनेछ।"
मुस्लिमले वर्णन गरेका छन्
एक जना मानिस नबी (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) को नजिक आए र गुनासो गरे, उनका केही आफन्तहरू छन् जससँग उनी राम्रो व्यवहार गर्छन् र उनीहरूले उनीसँग नराम्रो व्यवहार गर्छन्। उनले सम्बन्ध स्थापित गरे र उनका आफन्तहरूले उनीहरूलाई काटिदिए। उसले राम्रो गर्छ र उसका आफन्तहरूले नराम्रो गर्छन्। उसले धैर्य र क्षमा देखाउँछ र उसका आफन्तहरूले अज्ञानतापूर्वक व्यवहार गर्छन्। यस्तो अवस्थामा, उसको तर्फबाट नाता सम्बन्ध जारी रहनुपर्छ कि पर्दैन? नबी (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) ले उनलाई भने: यदि यो तिमीले भनेजस्तै छ, भने तिमी आफ्ना नातेदारहरूलाई उनीहरूको आफ्नै आँखामा लज्जित र तुच्छ बनाउँदैछौ। यस्तो लाग्छ, तिमी तिनीहरूलाई तातो खरानी खुवाउँदैछौ, किनभने तिम्रो धेरै भलाइ र तिनीहरूको खराब व्यवहार तिनीहरूको आत्मसम्मानलाई कमजोर बनाउँछ। तिमीसँग सधैं अल्लाहबाट एक सहायक हुनेछ, जसले तिनीहरूको हानीबाट रक्षा गर्नेछ, जबसम्म तिमी तिनीहरूप्रति यसै प्रकारको भलाइमा रहन्छौ र उनीहरू तिमीप्रति आफ्नो खराब व्यवहार गरी रहन्छन्।
अबू-हुरैरह (रजियल्लाहु अन्हु) ले वर्णन गरेका छन्, रसूल (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) ले भन्नुभएको छ: "जसले कुनै यस्तो सभाबाट निस्किन्छ जसमा अल्लाहको जिक्र गरेको छैन भने तिनीहरू त्यो सभाबाट मरेको गधाको लाशजस्तो निस्किन्छन् र यो उनीहरूका लागि पछुतोको कारण बन्छ।"
अबू दाऊदले वर्णन गरेका छन्
नबी (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) ले भन्नुभयो, जब केही मानिसहरू कुनै ठाउँमा बस्छन् र अल्लाहको नाम नलिई उभिन्छन्, तिनीहरू मरेको, फोहोर र गन्हाउने गधाको वरिपरि भेला भएकाहरू जस्तै उभिन्छन्। कारण के हो भने तिनीहरू कुरामा मग्न भए र अल्लाहको सम्झनालाई बेवास्ता गरे। यस्तो जमघट न्यायको दिनमा तिनीहरूको लागि पछुतो र क्षतिको स्रोत साबित हुनेछ।
अबू-मूसा (रजियल्लाहु अन्हु) ले बयान गरेका छन्, रसूल (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) ले भन्नुभएको छ : "जो व्यक्ति आफ्नो पालनकर्ताको स्मरण गर्छ र जो स्मरण गर्दैन, तिनीहरूको उदाहरण जीवित र मृत व्यक्ति जस्तै हो।" मुस्लिममा छ : "जुन घरमा अल्लाहलाई सम्झिन्छ र जुन घरमा अल्लाहलाई सम्झिँदैन त्यसको उदाहरण जीवित र मृतक जस्तै हो।"
मुत्तफकुन अलैहि
नबी (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) ले अल्लाहको स्मरण गर्ने र नगर्ने व्यक्तिको बीचको भिन्नतालाई स्पष्ट गर्नुभएको छ। लाभको हिसाबले यी दुई बीचको भिन्नता जीवित र मृतक बीचको जस्तै छ। आफ्नो पालनकर्तालाई सम्झने व्यक्ति जीवित जस्तै हो, जसको बाहिरी रूप जीवनले र भित्री रूप ज्ञानको प्रकाशले सजिएको छ। उसमा लाभ उठाउने क्षमता पनि छ। जबकि अल्लाहलाई सम्झन नसक्ने व्यक्तिको उदाहरण मृत व्यक्ति जस्तै हो, जसको बाहिरी रूप जीवनरहित छ र भित्री रूप बेकार छ। उसमा लाभ उठाउने क्षमता पनि छैन। त्यसैगरी, जब घरमा बस्ने मानिसहरूले अल्लाहलाई सम्झन्छन्, त्यो घर जीवित हुन्छ र जब तिनीहरू अल्लाहको सम्झनाबाट टाढा हुन्छन्, त्यो घर मृत हुन्छ। यहाँ घरलाई जीवित र मृत भनिए पनि, यसको अर्थ घरमा बस्ने मानिसहरू हुन्।
अबू-सईद अल्-खुदरी (रजियल्लाहु अन्हु) ले बयान गरेका छन्, एक दिन रसूल (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) मिम्बरमा बस्नुभयो र हामी उहाँको वरिपरि बस्यौं। उहाँले भन्नुभयो: "मेरो मृत्युपछि मलाई तिम्रो लागि यो संसारको चमक र सांसारिक सजावटका ढोकाहरू खोलिनेछ भन्ने कुराको डर छ।" एक जना मानिसले भन्यो: हे रसूल! के भलाइले बुराई ल्याउँछ?" प्रश्न सुनेर, रसूल (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) चुप लागे। मानिसहरूले भने: "तिमीले नबी (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) लाई प्रश्न गर्यौ, तर उहाँले जवाफ दिनुभएन?" हामीले अनुमान गर्यौं उहाँमाथि वह्य (प्रकाशना) अवतरित भइरहेको थियो। त्यसपछि उहाँले आफ्नो निधारबाट पसिना पुछे र भने: "प्रश्नकर्ता कहाँ छ?" एक तरिकाले, उहाँले उसको प्रशंसा गर्नुभयो र त्यसपछि भन्नुभयो: भलाइले कहिल्यै बुराई ल्याउँदैन। वास्तवमा, वसन्त ऋतुमा उम्रने घाँसले मार्छ वा दुख दिन्छ । तर हरियो घाँस खाने जनावर बाहेक, जब उसको पेट भरिन्छ, उसले आफ्नो अनुहार घामतिर फर्काउँछ र चपाउन थाल्छ, त्यसपछि दिसा गर्छ र पिसाब फेर्छ । वास्तवमा, यो सम्पत्ति हरियो र मीठो छ। त्यो मुस्लिम कति राम्रो छ जसले गरिब, अनाथ र यात्रीलाई दिने गर्छ - वा यस्तै कुरा रसूल (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) ले भनेका थिए। तर जसले अन्यायपूर्वक यसलाई प्राप्त गर्छ, त्यो त्यो व्यक्ति जस्तै हो जसले खान्छ तर सन्तुष्ट हुँदैन। त्यस्तो सम्पत्तिले पुनरुत्थानको दिन व्यक्तिको विरुद्धमा साक्षी दिनेछ।"
मुत्तफकुन अलैहि
एक दिन नबी सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम मिम्बरमाथि बस्नुभयो र आफ्ना साथीहरूसँग कुरा गर्दै भन्नुभयो: म पछि तिमीहरु बारे मलाई सबैभन्दा बढी डर के छ भने पृथ्वीको आशीर्वाद, संसारको विलासिता, यसको वैभव र यसका विभिन्न उपकरण, लुगा र खेतबारीका ढोकाहरू तिमीहरूका लागि खोलिनेछन्, जसले गर्दा मानिसहरू आफ्नो सुन्दरताको बारेमा घमण्ड र गर्व गर्छन्। एक व्यक्तिले भन्यो: संसारको सुखसुविधा पनि अल्लाहको वरदान हो, त्यसो भए के यो वरदान श्राप र सजाय बन्न सक्छ? यो सुनेर, रसूल (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) चुप लागे र मानिसहरूले सोचे कि उहाँ रिसाउनुभएको छ, त्यसैले तिनीहरूले उसको बारेमा नराम्रो कुरा गर्न थाले। तर केही क्षणमै यो स्पष्ट भयो उहाँमाथि वह्य अवतरित हुँदै थियो। त्यसपछि उहाँले आफ्नो निधारबाट पसिना पुछ्न थाल्नुभयो र भन्नुभयो: प्रश्नकर्ता कहाँ छ? उनले भने: म यहाँ छु। नबी (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) ले अल्लाहको प्रशंसा गर्नुभयो र त्यसपछि भन्नुभयो: वास्तविक भलाईले सधैं भलाई मात्र ल्याउँछ। तर यो संसारको यो सुन्दरता वास्तविक भलाई होइन, किनभने यसले मानिसलाई फितना, प्रतिस्पर्धा र परलोकप्रति पूर्ण ध्यान दिनबाट विचलित गराउँछ। त्यसपछि उहाँले यसलाई उदाहरणद्वारा स्पष्ट गर्नुभयो। वसन्त ऋतुको हरियो वनस्पति र बाली पशुहरूको लागि अत्यन्त आकर्षक हुन्छ, तर अत्यधिक खानेले यस कारण पेटको रोग लाग्न सक्छ, जसले गर्दा मृत्यु हुन सक्छ वा मृत्युको नजिक पुर्याउन सक्छ। तर हरियो बाली खाने जनावर यसबाट बच्न सक्छ, किनभने यसले आफ्नो पेटभरि खान्छ, त्यसपछि फर्किन्छ, आफ्नो शरीरबाट मल निकाल्छ वा पिसाब गर्छ। त्यसपछि आफ्नो पेटमा भएको घाँसलाई माथि ल्याएर चपाउँछ र फेरि निल्छ, अनि फेरि खान थाल्छ। यो धन हरियो र मीठो बालीजस्तै हो, जुन अत्यधिक भएपछि मानिसलाई नष्ट गर्छ वा लगभग नष्ट गराउँछ। तर यदि यो सीमित मात्रामा लिइयो भने, जतिले आवश्यकतालाई पूरा गर्छ र हलाल माध्यमबाट प्राप्त हुन्छ, भने यसले हानि गर्दैन। यो मुस्लिमको लागि उत्कृष्ट वरदान हो, विशेष गरी जब यसबाट गरिब, अनाथ र यात्रुहरूलाई दिइन्छ। जसले यसलाई उचित अधिकारका साथ लिन्छ, उसको धनमा बरकत हुन्छ। अनि अन्यायपूर्वक धन लिने व्यक्तिको उदाहरण त्यो मानिसको जस्तै हो जसले खान्छ तर तृप्त हुँदैन। यो सम्पत्तिले पुनरुत्थानको दिन उसको विरुद्धमा साक्षी दिनेछ।
