Hadeeth Cards
Da'wa cards that highlight great meanings from the noble prophetic hadiths in a simple style and attractive display that helps the Muslim to have a deeper understanding of his religion in an easy way
All
از ابوثعلبه خشنی، جُرثوم بن ناشر، رضی‌الله‌عنه روایت است که رسول خدا صلیاللهعلیهوسلم فرمودند: «به‌راستی خداوند واجباتی را فرض کرده است، پس آنها را ضایع نکنید؛ و حد و مرزهایی را تعیین کرده است، پس از آنها تجاوز نکنید؛ و چیزهایی را حرام کرده است، پس آنها را مرتکب نشوید؛ و دربارهٔ چیزهایی از روی رحمت برای شما نه از روی فراموشی سکوت کرده است، پس دربارهٔ آنها جست‌وجو نکنید.»
به روایت دارقطنی در سنن و دیگران
پیامبر صلیاللهعلیهوسلم خبر می‌دهد که خداوند چیزهایی را واجب کرده و فرایضی را مقرر نموده است، پس به آنها پایبند باشید و با ترک یا سهل‌انگاری در آنها کوتاهی نکنید. و برای شما مرزها و بازدارنده‌هایی معین کرده که شما را از آنچه او نمی‌پسندد باز می‌دارد و مانع می‌شود، پس بر آنچه شرع فرمان داده چیزی نیفزایید. و محرّماتی را حرام گردانیده است، پس آنها را انجام ندهید و به آنها نزدیک نشوید. و غیر از اینها را به عنوان رحمت بر بندگانش وانهاده و درباره‌شان سکوت کرده است، پس بر اصل اباحه باقی می‌مانند، بنابراین در جست‌وجوی آنها نباشید.
از ابومحمد، حسن بن علی بن ابی‌طالب ـ دخترزادهٔ رسول خدا صلیاللهعلیهوسلم و ریحانهٔ او ـ روایت است که گفت: از رسول خدا صلیاللهعلیهوسلم به یاد دارم کردم: «چیزی که تو را به شک می‌اندازد را رها کن، و به چیزی بپرداز که تو را به شک نمی‌اندازد.»
به روایت ترمذی و نسائی
پیامبر صلیاللهعلیهوسلم فرمان داد که آنچه را در گفتار یا کردار درباره‌اش تردید داری ـ که آیا از امور ممنوع است یا نه، آیا حرام است یا حلال ـ رها کنی، و به چیزی بپردازی که در آن هیچ شکی نیست و از نیکویی و حلال بودنش یقین داری.
از ابویَعلى، شداد بن اوس، رضی‌الله‌عنه، روایت است که رسول خدا صلیاللهعلیهوسلم فرمود: «همانا خداوند نیکی [و احسان] را بر هر چیزی واجب کرده است؛ پس هرگاه کشتید، نیکو بکشید، و هرگاه ذبح کردید، نیکو ذبح نمایید. و باید یکی از شما تیغهٔ کارد خود را تیز کند و ذبیحه‌اش را راحت [ذبح]کند.»
به روایت مسلم
پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ خبر می‌دهد که الله تعالی نیک‌رفتاری در هر امری را بر ما واجب نموده است؛ و احسان یعنی در نظر داشتن مداوم الله متعال، در عبادتش و در انجام خیر و خودداری از اذیت و آزار مخلوقات؛ و از مصادیق آن نیک‌رفتاری در کشتن و ذبح کردن است. بنابراین، مصداق احسان در کشتن به هنگام قصاص این است که باید آسان‌ترین روش و کم‌دردترین و سریع‌ترین روش برای گرفتن جان مقتول استفاده شود. و احسان در ذبح به هنگام قربانی کردن این است که آلت ذبح تیز باشد و چاقو در برابر حیوان تیز نشود و در برابر دیگر حیوانات ذبح نگردد.
از ابومالک، حارث بن عاصم اشعری، رضی‌الله‌عنه روایت است که گفت: رسول خدا صلیاللهعلیهوسلم فرمود: «طهارت، نیمه‌ی ایمان است؛ و «الحمدُ لله» ترازوی اعمال را پر می‌کند؛ و «سبحان الله» و «الحمد لله» میان آسمان و زمین را پر می‌کنند ـ یا فرمود: پر می‌کند. نماز نور است، صدقه برهان است، صبر روشنایی است، و قرآن حجتی است به سود تو یا به زیان تو. همهٔ مردم بامدادان بیرون می‌آیند، پس نفس خویش را به معامله می‌نهند، یا آن را آزاد می‌سازند، یا آن را به هلاکت می‌افکند.»
به روایت مسلم
پیامبر صلی الله علیه وسلم خبر می‌دهد که پاکی ظاهر با وضو و غسل است که شرط صحت نماز است. و اینکه گفتن «الحمدلله» ترازو [ی اعمال] را پر می‌کند که به معنای ثنا و ستایش او سبحانه وتعالی است؛ و توصیف او به صفات کمال. این ثنا را در روز قیامت وزن می‌کنند و [از سنگینی‌اش] ترازوی اعمال را پر می‌کند. و اینکه گفتن «سبحان الله والحمدلله» یعنی مبرا دانستن الله از هرگونه نقص و توصیف او به کمال تام چنانکه شایستهٔ جلال اوست، به همراه محبت و بزرگداشت او، مابین آسمان‌ها و زمین را پر می‌کند. و اینکه «نماز نور است»؛ نوری در دل بنده و در چهره‌اش و در قبرش و در هنگام رستاخیز در روز محشر. و اینکه «صدقه برهان است» و دلیلی است بر درستی ایمان مؤمن و تفاوت او با منافق که از صدقه دادن خودداری می‌کند زیرا به آنچه در برابر صدقه وعده داده شده، باور ندارد. و اینکه «صبر روشنایی است» - و صبر یعنی نگه داشتن نفس از جزع و فزع و ناخشنودی - نوری است که حرارت و داغی به همراه دارد، همانند روشنایی خورشید؛ زیرا دشوار است و نیازمند مجاهدهٔ نفس و نگه داشتن آن از مواردی می‌باشد که به آنها میل دارد؛ و صاحب آن همواره بر روشنایی و هدایت است و در مسیر درست حرکت می‌کند. منظور صبر بر طاعت الله و نافرمانی نکردن از او و صبر بر مصیبت‌ها و انواع ناخوشی‌های دنیاست. و اینکه «قرآن حجتی است برای توست» اگر آن را تلاوت نموده و به آن عمل کنی؛ یا «حجتی است علیه تو» اگر آن را ترک نموده و به آن عمل نکرده و آن را نخوانی. سپس رسول خدا صلی الله علیه وسلم خبر می‌دهد که همهٔ مردم تلاش می‌کنند و به هر سو می‌روند و از خواب برمی‌خیزند و از خانه‌های‌شان بیرون می‌روند تا کارهای گوناگون‌شان را انجام دهند، برخی از آنها در مسیر طاعت و بندگی الله حرکت می‌کنند و به این ترتیب خود را از آتش دوزخ آزاد می‌کنند و برخی از این مسیر منحرف می‌شوند و در گناهان و نافرمانی‌ها گرفتار می‌شوند و به این ترتیب با افتادن در دوزخ خود را هلاک می‌سازند.
از ابوسعید، سعد بن مالک بن سنان خُدری، رضی‌الله‌عنه روایت است که رسول خدا صلیاللهعلیهوسلم فرمود: «به خود زیان نزنید و به دیگران زیان نرسانید».
به روایت ابن‌ماجه و دارقطنی و دیگران آن را به صورت مُسنَد روایت کرده‌اند
پیامبر صلیاللهعلیهوسلم بیان فرمود که دفع ضرر به هر گونه و در هر جلوه‌ای از خود و دیگران واجب است؛ پس برای هیچ‌کس روا نیست که نه به خویش آسیب رساند و نه به دیگری. و نیز برای او روا نیست که ضرر را با ضرر پاسخ دهد؛ زیرا ضرر جز به شیوه‌ٔ قصاص و بدون تعدّی، برطرف نمی‌شود.
از ابن عباس ـ رضی الله عنهما ـ روایت است که رسول الله ـ صلی الله علیه وسلم ـ فرمودند: «اگر مردم به صرف ادعای خود چیزی دریافت می‌کردند، گروهی اموال و خون دیگران را ادعا می‌نمودند؛ امّا دلیل بر عهدهٔ مدّعی است و سوگند بر عهدهٔ کسی است که انکار می‌کند.»
بیهقی و دیگران به همین شکل روایت کرده‌اند، و بخشی از آن در صحیحین هست
پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ بیان نموده‌اند که اگر به مجرد ادعای مردم و بدون ادله و قراین، آنچه ادعا می‌کردند به آنان داده می‌شد، حتما کسانی مدعی جان و مال دیگران می‌شدند؛ اما بر مدعی واجب است که برای مطالبه‌ی خود دلیل و مدرک بیاورد و اگر دلیلی نداشت، در این صورت دعوای مذکور متوجه مدعی علیه می‌شود که اگر منکر شد، باید سوگند یاد کند و با سوگند تبرئه می‌شود.
از ابو بُرده، از پدرش ابو موسی اشعری رضی‌الله‌عنه روایت است: پیامبر صلیاللهعلیهوسلم او (ابو موسی اشعری) را به یمن فرستاد. او از پیامبر دربارهٔ نوشیدنی‌هایی که در آنجا ساخته می‌شد پرسید. پیامبر فرمود: «آنها چیست؟» گفت: «بِتْع و مِزر.» به ابو برده گفته شد: بِتْع چیست؟ گفت: شرابی است که از عسل گرفته می‌شود. و مِزر شرابی است که از جو تهیه می‌گردد. پیامبر صلیاللهعلیهوسلم فرمود: «هر چیزی که مست‌کننده باشد، حرام است.» روایت بخاری و مسلم نیز آن را روایت کرده و لفظش چنین است: گفت: رسول خدا صلیاللهعلیهوسلم مرا و معاذ را به یمن فرستاد. گفتم: ای رسول خدا! در سرزمین ما نوشیدنی‌ای ساخته می‌شود که «مِزر» نام دارد و از جو تهیه می‌گردد، و نوشیدنی دیگری که «بِتْع» نام دارد و از عسل گرفته می‌شود. پیامبر فرمود: «هر چیزی که مست‌کننده باشد، حرام است.» و در روایتی از مسلم آمده است: «فرمود: هر آنچه انسان را از نماز باز دارد و مست گرداند، حرام است.» و در روایتی دیگر از مسلم آمده است: «و رسول خدا صلیاللهعلیهوسلم که به سخنان جامع و رسا در پایان کلام‌ها بهره‌مند شده بود، فرمود: من از هر مست‌کننده‌ای که انسان را از نماز باز دارد، نهی می‌کنم.»
به روایت بخاری و مسلم
ابو موسی اشعری رضی‌الله‌عنه خبر می‌دهد که پیامبر صلیاللهعلیهوسلم او را به یمن فرستاد. او از پیامبر درباره نوشیدنی‌هایی که در آنجا ساخته می‌شود و اینکه آیا حرام هستند پرسید. پیامبر صلیاللهعلیهوسلم درباره آن نوشیدنی‌ها توضیح خواست. پس ابو موسی رضی‌الله‌عنه گفت: آنها عبارتند از بِتْع: نوشیدنی‌ای که از عسل تهیه می‌شود، و مِزر: نوشیدنی‌ای که از جو ساخته می‌شود. پس پیامبر صلیاللهعلیهوسلم ـ که از سخنان جامع و رسا بهره‌مند شده بود ـ فرمود: «هر مست‌کننده‌ای حرام است.»
از ابوهریره رضی الله عنه روایت است که گفت: شنیدم رسول اکرم صلی الله علیه وسلم می‌فرمود: «مَنْ حَجَّ لِلهِ فَلَمْ يَرْفُثْ وَلَمْ يَفْسُقْ رَجَعَ كَيَوْمِ وَلَدَتْهُ أُمُّهُ» «کسی که برای الله حج کند و از همبستری با همسرش و مقدمات آن خودداری نمايد - يا بدگويی و دعوا نکند- و مرتکب معصيت نشود، مانند روزی که از مادرش زاده شده [از حج] باز می‌گردد».
بخارى و مسلم در روايت آن اتفاق دارند
پیامبر صلی الله علیه وسلم بیان داشته‌اند که هرکس برای الله تعالی حج را به جا بیاورد و دچار «رفث» نشود -رفث یعنی جماع و مقدمات آن مانند بوسیدن و لمس؛ و همچنین بر سخنان زشت و ناروا نیز اطلاق می‌شود - و با انجام گناهان و بدی‌ها مرتکب فسق نشود؛ و از مصادیق فسوق، انجام ممنوعات اِحرام است، درحالی از حج خود بازمی‌گردد که مورد آمرزش قرار گرفته است، همانند کودکی که عاری از گناه متولد می‌شود.
از عایشه ـ رضی الله عنها ـ روایت است که گفت: من از رسول الله ـ صلی الله علیه وسلم ـ شنیدم که می‌فرمود: «لَا صَلَاةَ بِحَضْرَةِ الطَّعَامِ، وَلَا هُوَ يُدَافِعُهُ الْأَخْبَثَانِ»: «به هنگام حاضر بودن غذا و فشار دفع ادرار و مدفوع، نمازی نیست».
به روایت مسلم
رسول الله ـ صلی الله علیه وسلم ـ از نماز خواندن به هنگام حاضر بودن غذایی که نمازگزار بدان میل دارد و دلش به دنبال آن است، نهی کردند؛ و همینطور از نماز خواندن با وجود فشار دو پلیدی - یعنی ادرار و مدفوع - نهی کردند، زیرا ذهن او در این حالت مشغول به دفع این دو است.
