Hadeeth Cards
Da'wa cards that highlight great meanings from the noble prophetic hadiths in a simple style and attractive display that helps the Muslim to have a deeper understanding of his religion in an easy way
All
از ابن عمر ـ رضی الله عنهما ـ روایت است که رسول الله ـ صلی الله علیه وسلم ـ فرمودند: «چون کسی از شما غذا خورد باید با دست راستش بخورد و اگر نوشید باید با دست راستش بنوشد، زیرا شیطان با دست چپش می‌خورد و با دست چپش می‌نوشد».
به روایت مسلم
پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ امر می‌کند تا مسلمان با دست راستش بخورد و بنوشد و از خوردن و نوشیدن با دست چپ نهی می‌کند زیرا شیطان با این دست می‌خورد و می‌نوشد.
از عباس بن عبدالمُطَّلِب ـ رضی الله عنه ـ روایت است که گفت: گفتم: یا رسول الله، به من چیزی بیاموز که آن را از الله عزوجل بخواهم. فرمود: «سَلِ اللَّهَ العَافِيَةَ»: «از الله عافیت بخواه»؛ سپس چند روز صبر کردم و آمدم و گفتم: یا رسول الله، مرا چیزی بیاموز تا از الله بخواهم. پس خطاب به من فرمود: «يَا عَبَّاسُ، يَا عَمَّ رَسُولِ اللهِ، سَلِ اللَّهَ العَافِيَةَ فِي الدُّنْيَا وَالآخِرَةِ»: «ای عباس، ای عموی رسول الله، از الله عافیت در دنیا و آخرت را بخواه».
به روایت ترمذی و احمد
عموی پیامبر صلی الله علیه وسلم، عباس بن عبدالمطلب ـ رضی الله عنه ـ از پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ درخواست نمود تا دعایی به او بیاموزد که از الله بخواهد؛ پس ایشان ـ صلی الله علیه وسلم ـ به او یاد می‌دهد تا از الله عافیت و سلامتی از آفات و عیوب را در دین و دنیا و آخرت بخواهد. عباس می‌گوید: پس از چند روز باری دیگر نزد ایشان ـ صلی الله علیه وسلم ـ برگشتم و از او خواستم تا دعایی دیگر به من بیاموزد که از الله عزوجل بخواهم. پس رسول خدا با محبت به عمویش می‌فرماید: ای عباس، ای عموی فرستادهٔ الله، برای دفع هر زیانی و جلب هر خیر و نفعی در دنیا و آخرت، از الله عافیت بخواه.
از عبدالرحمن بن ابی لَیلیٰ روایت است که آنان نزد حذیفه بودند، پس او آب خواست و یک مجوسی به او آب داد، اما همین که ظرف آب را در دست او گذاشت آن را پرت کرد و گفت: اگر بیش از یک بار و دو بار او را [از استفاده از ظرف نقره] نهی نکرده بودم چنین نمی‌کردم، اما از پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ شنیدم که می‌فرمود: «لاَ تَلْبَسُوا الحَرِيرَ وَلاَ الدِّيبَاجَ، وَلاَ تَشْرَبُوا فِي آنِيَةِ الذَّهَبِ وَالفِضَّةِ، وَلاَ تَأْكُلُوا فِي صِحَافِهَا، فَإِنَّهَا لَهُمْ فِي الدُّنْيَا وَلَنَا فِي الآخِرَةِ»: «ابریشم و دیبا نپوشید و در ظروف طلا و نقره ننوشید و در ظرف‌های آن غذا نخورید، زیرا اینها در دنیا برای آنها [یعنی کافران] است و در آخرت برای ما».
بخارى و مسلم در روايت آن اتفاق دارند
پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ مردان را از پوشیدن همهٔ انواع ابریشم نهی کرده‌اند. و مردان و زنان را از خوردن و نوشیدن در ظروف طلا و نقره نهی کرده است. و خبر داده که اینها در روز قیامت مخصوص مؤمنان است زیرا آنان در دنیا، از روی طاعت الله از آن خودداری کرده‌اند؛ اما کافران در آخرت بهره‌ای از آن ندارند؛ زیرا آنان با بهره بردن از این منهیات و معصیت پروردگار، خوشی‌های خود را زودتر در دنیا به پایان رسانده‌اند.
از عمر ـ رضی الله عنه ـ روایت است که رسول الله ـ صلی الله علیه وسلم ـ فرمودند: «مَنْ لَبِسَ الحَرِيرَ فِي الدُّنْيَا لَمْ يَلْبَسْهُ فِي الآخِرَةِ»: «هرکس در دنیا حریر (لباس ابریشمی) بپوشد، در آخرت آن را نمی‌پوشد».
بخارى و مسلم در روايت آن اتفاق دارند
پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ تبیین نمودند که هر مردی در دنیا لباس ابریشمی بپوشد، اگر توبه نکند مجازاتش آن است که در آخرت آن را نخواهد پوشید.
از ابوسعید خُدری ـ رضی الله عنه ـ روایت است که گفت: معاویه نزد گروهی در مسجد رفت که حلقه زده بودند، پس گفت: چه چیز شما را اینجا نشانده است؟ گفتند: نشسته‌ایم و ذکر و یاد الله می‌کنیم. گفت: شما را به الله سوگند جز برای این ننشسته‌اید؟ گفتند: به الله سوگند جز برای این ننشسته‌ایم. وی گفت: من برای این از شما سوگند نخواستم که شما را متهم سازم و کسی کمتر از من از رسول خدا روایت نکرده است؛ رسول الله ـ صلی الله علیه وسلم ـ از خانه بیرون آمد و نزد حلقه‌ای از اصحابش رفت و فرمود: «مَا أَجْلَسَكُمْ؟»: «چه چیز شما را [اینجا] نشانده است؟» گفتند: نشسته‌ایم تا الله را یاد کنیم و او را برای آنکه ما را به اسلام هدایت کرد و برای آنچه بر ما منت نهاده حمد و ستایش گوییم. فرمود: «آللَّهِ مَا أَجْلَسَكُمْ إِلَّا ذَاكَ؟»: «سوگندتان می‌دهم به الله که آیا چیزی جز این شما را ننشانده است؟» گفتند: سوگند به الله که چیزی جز این ما را اینجا ننشانده است. آنگاه رسول خدا فرمود: «أَمَا إِنِّي لَمْ أَسْتَحْلِفْكُمْ تُهْمَةً لَكُمْ، وَلَكِنَّهُ أَتَانِي جِبْرِيلُ فَأَخْبَرَنِي أَنَّ اللهَ عَزَّ وَجَلَّ يُبَاهِي بِكُمُ الْمَلَائِكَةَ»: «من از روی اتهام و بدگمانی نسبت به شما قسم‌تان ندادم، بلکه جبرئیل نزد من آمد و به من خبر داد که الله عزوجل با شما به ملائکه مباهات می‌کند».
به روایت مسلم
معاویة بن ابی سفیان ـ رضی الله عنهما ـ نزد کسانی می‌رود که در مسجد حلقه زدند، و از آنان درباره‌ی علت جمع شدنشان می‌پرسد، و آنان می‌گویند: الله را یاد می‌کنیم، پس معاویه ـ رضی الله عنه ـ حاضران را سوگند می‌دهد که نشست و جمع شدنشان جز برای ذکر و یاد الله نیست؟ و آنان نیز برای وی سوگند یاد می‌کنند که هدفی جز این نداشتند، سپس به آنان می‌گوید: من از روی متهم ساختن شما به دروغ یا شک و تردید در صدق و راستی‌تان شما را قسم ندادم؛ سپس به بیان جایگاه خود نسبت به پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ می‌پردازد و اینکه کسی مانند ایشان به رسول الله ـ صلی الله علیه وسلم ـ نزدیک نبود، زیرا برادر همسر پیامبر یعنی ام حبیبه بود؛ و همچنین کاتب وحی بود، اما با این حال کم حدیث روایت کرده است. و به آنان خبر می‌دهد که روزی پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ از خانه‌اش بیرون آمد و آنان را دید که در مسجد نشسته و ذکر و یاد الله دارند و او را برای هدایت‌شان به اسلام و منتی که بر آنان نهاده ستایش می‌کنند، پس پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ همانند معاویه همین سؤال را از آنان پرسید و آنان را سوگند داد، سپس پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ دربارهٔ سبب این پرسش و سوگند دادن آنان فرمود که جبرئیل ـ علیه السلام ـ نزد ایشان آمده و خبر داده که الله عزوجل به سبب شما نزد ملائکه مباهات و افتخار می‌کند و فضل شما و عمل نیک‌تان را به آنان نشان می‌دهد و شما را نزد ملائکه می‌ستاید.
از عبدالله بن عمر رضی الله عنهما روایت است که عمر بن خطاب رضی الله عنه گفت: یا رسول الله، آيا در حالت جنابت می توانيم بخوابيم؟ رسول الله صلى الله عليه وسلم فرمود: «نَعَمْ إِذَا تَوَضَّأَ أَحَدُكُمْ فَلْيَرْقُدْ»: «بله، اگر وضو بگيريد می توانيد بخوابيد».
متفق علیه
عمر بن خطاب رضی الله عنه از رسول الله صلی الله علیه وسلم سوال می کند که اگر یکی از آنها در اثر همبستری با همسرش، در ابتدای شب دچار جنابت شد، هرچند انزال صورت نگیرد و یا در خواب دچار جنابت شود، می تواند با جنابت بخوابد؟ پس رسول الله صلی الله علیه وسلم در این مورد اجازه می دهد، به شرطی که وضوی شرعی بگیرد؛ در این صورت خوابیدن با جنابت اشکالی ندارد.
از جابر بن عبدالله ـ رضی الله عنهما ـ روایت است که از پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ شنیده که می‌فرماید: «إِذَا دَخَلَ الرَّجُلُ بَيْتَهُ، فَذَكَرَ اللهَ عِنْدَ دُخُولِهِ وَعِنْدَ طَعَامِهِ، قَالَ الشَّيْطَانُ: لَا مَبِيتَ لَكُمْ، وَلَا عَشَاءَ، وَإِذَا دَخَلَ، فَلَمْ يَذْكُرِ اللهَ عِنْدَ دُخُولِهِ، قَالَ الشَّيْطَانُ: أَدْرَكْتُمُ الْمَبِيتَ، وَإِذَا لَمْ يَذْكُرِ اللهَ عِنْدَ طَعَامِهِ، قَالَ: أَدْرَكْتُمُ الْمَبِيتَ وَالْعَشَاءَ»: «هرگاه مرد وارد خانه‌اش شود و الله را هنگام وارد شدن و هنگام غذا خوردن یاد کند، شیطان (به همراهانش) می‌گوید: امشب در اینجا نه برای شما جای خواب است و نه غذا؛ و چون وارد شود و ذکر الله را هنگام وارد شدن نگوید، شیطان می‌گوید: جایی برای گذراندن شب یافتید؛ و چون هنگام غذا ذکر الله نگوید، می‌گوید: هم جایی برای گذراندن شب یافتید و هم شام را».
به روایت مسلم
پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ به ذکر الله هنگام وارد شدن به خانه و پیش از خوردن غذا امر کرده و بیان نموده که اگر با گفتن «بسم الله» هنگام ورود به خانه و هنگام شروع غذا الله را یاد کند، شیطان به یارانش می‌گوید: امروز در این خانه که صاحبش از شما به ذکر و یاد الله پناه برده، بهره‌ای از شب ماندن و شام ندارید. اما اگر شخص هنگام ورود به خانه‌اش و هنگام خوردن غذا ذکر الله را نگوید، شیطان به یارانش خبر می‌دهد که در این خانه جا و غذا یافتند.
از ابوبکر صدیق رضی الله عنه روایت است که می گوید: احترام محمد صلى الله عليه وسلم درباره ی اهل بيتش را پاس بداريد.
به روایت بخاری
این اثر از ابوبکر رضی الله عنه دلیلی بر شناخت صحابه رضی الله عنهم نسبت به حق و حقوق اهل بیت رسول الله صلی الله علیه وسلم و احترام آنها می باشد؛ بنابراین چون کسی از اهل بیت بر راه راستِ دین و پیرو سنت نبوی بوده باشد، دو حق برای او می باشد: حق اسلام و حق خویشاوندی با رسول الله صلی الله علیه وسلم؛ از دیگر پیام های این اثر، محبوب بودن اهل بیت نزد ابوبکر و صحابه می باشد چنانکه به خیر و خوبی در حق آنها توصیه می کردند.
از عمران بن حصین رضی الله عنهما روایت است که رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمودند: «الحَيَاءُ لاَ يَأْتِي إِلاَّ بِخَيرٍ»: «حيا نتيجه ای جز خير و خوبی به دنبال ندارد». و در روایتی آمده است: «الحَيَاءُ خَيرٌ كُلُّهٌ» أو قال: «الحَيَاءُ كُلُّهُ خَيرٌ»: «شرم و حيا سراسر خير و نيکی است».
به روایت مسلم - متفق علیه
شرم و حیا صفتی درونی است که انسان را به انجام عملی وادار می کند که زیباتر و بهتر است و او را به ترک آنچه پلید و بی ارزش است فرا می خواند؛ بنابراین چیزی جز خیر و خوبی به دنبال ندارد؛ اما سبب ورود حدیث این است که مردی برادرش را در باب شرم و حیا نصیحت می کرد و او وی را از حیا نهی می کرد که رسول الله صلی الله علیه وسلم این سخن را به او فرمود.
