Hadeeth Cards
Da'wa cards that highlight great meanings from the noble prophetic hadiths in a simple style and attractive display that helps the Muslim to have a deeper understanding of his religion in an easy way
All
از سمرة بن جندب رضی الله عنه روایت است که رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمودند: «لا تَلاَعَنُوا بِلَعْنَةِ اللهِ، وَلا بِغَضَبِهِ، وَلا بِالنَّارِ»: «يکديگر را به دوری از رحمتِ الله و خشمِ او و به آتش دوزخ، لعن و نفرين نکنيد».
به روایت ترمذی - به روایت ابوداوود - به روایت احمد
این حدیث شریف مومنان را از اینکه علیه یکدیگر بد دعایی نموده و یکدیگر را لعنت کرده و خشم و غضب الله و آتش دوزخ را برای هم بخواهند، نهی می کند؛ چون این دعاها نزد الله متعال بسیار بزرگ هستند.
از عمران بن حصین رضی الله عنهما روایت است که می گوید: رسول الله صلى الله عليه وسلم در يکی از سفرهايش بود و زنی از انصار بر شتری سوار بود که از راندن شتر به تنگ آمد و لعنتش کرد و رسول الله صلى الله عليه وسلم آن را شنيد و فرمود: «خُذُوا مَا عَلَيْهَا وَدَعُوهَا؛ فَإنَّهَا مَلْعُونَةٌ»: «بارِ شتر را برداريد و رهايش کنيد که لعنت شده است». عمران رضی الله عنه می گويد: گويا اينک آن شتر را می بينم که در ميان مردم راه می رود و کسی به آن توجه نمی کند.
به روایت مسلم
از عمران بن حصین رضی الله عنهما روایت است که: زنی از انصار بر شتر سوار بود که از آن خسته شده و به تنگ آمد و گفت: الله تو را لعنت کند؛ پس رسول الله صلی الله علیه وسلم سخنش را شنید و دستور داد بار شتر را بردارند و شتر را رها کنند، چون لعنت شده است. عمران رضی الله عنه می گوید: شتر مذکور را دیدم که در بین مردم راه می رفت و کسی بدان توجه نمی کرد. چون رسول الله صلی الله علیه وسلم دستور داده بود تا رها گردد.
از ابوبرزه نَضْلَة بن عبید اسلمی رضی الله عنه روایت است که می گوید: - در سفری - دختری بر شتری سوار بود که مقداری از وسايل قوم را حمل می کرد که ناگهان چشمش به رسول الله صلى الله عليه وسلم افتاد (و دست و پايش را گم کرد؛ در همان هنگام) به کوهی رسيدند که ادامه ی راه را بر آنان دشوار کرد. آن دختر برای راندن شتر بانگ برآورد و گفت: خدا لعنتت کند؛ بنابراین رسول الله صلى الله عليه وسلم فرمود: «لا تُصَاحِبْنَا نَاقَةٌ عَلَيْهَا لَعْنَةٌ»: «شتری که لعنت شده، نبايد با ما باشد».
به روایت مسلم
دختربچه ای بر شتری سوار شد که مقداری بار و بنه بر آن بود؛ چون رسول الله صلی الله علیه وسلم را دید و قومی که رسول الله صلی الله علیه وسلم در میان آنها بود به کوهی برخورد کردند که ادامه ی راه را بر آنان دشوار نمود، خواست شتر را با سرعت بیشتری براند، پس به تندی با شتر سخن گفت تا با سرعت بیشتر حرکت کند و سپس شتر را لعنت کرد که رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمود: «شتری که لعنت شده با ما همراه نشود».
از ابوسعید خدری رضی الله عنه روایت است که می گوید: رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمود: «إِنَّ الشَّيْطَانَ قَالَ: وَعِزَّتِكَ يَا رَبِّ، لَا أَبْرَحُ أُغْوِي عِبَادَكَ مَا دَامَتْ أَرْوَاحُهُمْ فِي أَجْسَادِهِمْ، قَالَ الرَّبُّ: وَعِزَّتِي وَجَلَالِي لَا أَزَالُ أَغْفِرُ لَهُمْ مَا اسْتَغْفَرُونِي»: «شیطان گفت: پروردگارا، قسم به عزتت مادامی که بندگانت روح در بدن دارند، همواره آنان را به گمراهی می کشانم. پروردگار فرمود: به عزت و جلالم سوگند، مادامی که (بندگانم) از من طلب آمرزش نمایند، آنها را می آمرزم».
به روایت احمد
«شیطان گفت: پروردگارا، قسم به عزتت مادامی که بندگانت روح در بدن دارند، همواره آنان را به گمراهی می کشانم»؛ شیطان به عزت الله متعال سوگند یاد می کند که همواره بندگانش را در طول زندگی شان گمراه نماید. «پروردگار فرمود: به عزت و جلالم سوگند، مادامی که (بندگانم) از من طلب آمرزش نمایند، آنها را می آمرزم»؛ یعنی: الله متعال در پاسخ به این گفته ی شیطان می فرماید: سوگند به عزت و جلالم مادامی که بندگانم بخاطر گناهان خویش از من طلب آمرزش نمایند، آنان را می آمرزم.
از ابن عمر رضی الله عنهما روایت است که رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمودند: «اتَّقُوا دَعَوَاتِ الْمَظْلُومِ؛ فَإِنَّهَا تَصْعَدُ إِلَى السَّمَاءِ كَأَنَّهَا شَرَارٌ»: «از دعای مظلوم بترسيد که همچون جرقه ی آتش به آسمان می رود».
به روایت حاکم
از ظلم دوری کنید و از دعای مظلوم بترسید، زیرا دعای مظلوم همچون جرقه ها و شراره های آتش به آسمان می رود؛ شاید بخاطر سرعت صعود دعای مظلوم به آسمان است که به شراره آتش تشبیه شده است، یا شاید به این خاطر است که این دعا از قلبی مملو از آتش قهر و غضب و ظلم خارج می شود و این دعا همانند شراره های آتش پرده ها و حجاب ها را می درد.
از ابوموسی اشعری رضی الله عنه روایت است که رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمودند: «جَنَّتَانِ مِنْ فِضَّةٍ آنِيَتُهُمَا وَمَا فِيهِمَا، وَجَنَّتَانِ مِنْ ذَهَبٍ آنِيَتُهُمَا وَمَا فِيهِمَا، وَمَا بَيْنَ الْقَوْمِ وَبَيْنَ أَنْ يَنْظُرُوا إِلَى رَبِّهِمْ إِلاَّ رِدَاءُ الكِبْرِياءُ عَلَى وَجْهِهِ فِي جَنَّةِ عَدْنٍ»: «دو باغ وجود دارد كه ظروف و هر چه در آنهاست، از جنس نقره هستند. و دو باغ ديگر وجود دارد كه ظروف و هر چه در آنهاست، از جنس طلا می باشند؛ و در بهشت عدن بين مردم و نگاه کردن آنها به پروردگارشان چیزی جز ردای كبريايی بر صورتش وجود ندارد».
متفق علیه
این حدیث به تفاوت میان درجات و منازل بهشت دلالت دارد؛ برخی از درجات بهشت چه از نظر مادی و چه معنوی برتر از برخی دیگر است؛ چنانکه در برخی موارد ساختمان ها و ظروف آن از طلا است و در برخی ساختمان ها و ظروف آن از نقره است. و واضح و روشن است که هنگام نزول قرآن، طلا گرانبهاترین فلز معدنی برای مخاطبین آن بشمار می رفت؛ در نتیجه این امکان وجود دارد و جایز است که در بهشت چیزهایی با ارزش تر و گران بهاتر از طلا نیز وجود داشته باشد؛ زیرا الله متعال خبر داده که در بهشت چیزهایی وجود دارد که هیچ چشمی ندیده است، هیچ گوشی در مورد آن نشنیده است و به قلب هیچ بشری خطور نکرده است. در ابتدای برخی از روایات این حدیث آمده که: «جِنان الفردوس أربع، ثنتان من ذهب...»: «باغ های بهشت چهار گونه است، دو نوع آن از طلا ...». در حدیث مذکور آمده است: «و در بهشت عدن بين مردم و نگاه کردن آنها به پروردگارشان چیزی جز ردای كبريايی بر صورتش وجود ندارد»؛ و این به نزدیکی نگاه بهشتیان به پروردگارشان تصریح دارد؛ که چون الله متعال بخواهد بر نعمت و کرامت آنها بیفزاید، ردای کبریایی را از صورت خود بر می دارد و آنها به او می نگرند. اهل سنت ردای کبریایی را برای الله متعال و همچنین دیدن الله متعال در بهشت توسط مؤمنان را بدون تعیین کیفیت، تشبیه، تحریف و تعطیل ثابت می دانند؛ همچنانکه برای الله متعال وجه (صورت) را چنانکه لایق جلال و شکوه اوست، ثابت می دانند؛ و معتقدند که تاویل آن از ظاهرش جایز نیست و این مذهب سلف صالح بوده است.
از ابوسعید خُدری رضی‌الله‌عنه روایت است که پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وسلم فرمودند: «إِنَّ فِي الْجَنَّةِ شَجَرَةً يَسِيرُ الرَّاكِبُ الْجَوَادَ الْمُضَمَّرَ السَّرِيعَ مِائَةَ عَامٍ مَا يَقْطَعُهَا». یعنی: «در بهشت درختی است که سوارکار بر اسبی ورزیده، تندرو و تیزپا، صد سال [در سایهٔ آن] می‌راند و آن را به پایان نمی‌رساند».
بخارى و مسلم در روايت آن اتفاق دارند
پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وسلم خبر داده‌اند که در بهشت درختی است که سوارکاری بر اسبی که برای مسابقه آماده شده و در دویدنش تیزرو است، صد سال زیر آن حرکت می‌کند و به انتهای [سایهٔ] شاخه‌هایش نمی‌رسد.
از انس بن مالک رضی‌الله‌عنه روایت است که رسول الله صلی‌الله‌علیه‌وسلم فرمود: «إِنَّ فِي الْجَنَّةِ لَسُوقًا، يَأْتُونَهَا كُلَّ جُمُعَةٍ، فَتَهُبُّ رِيحُ الشَّمَالِ فَتَحْثُو فِي وُجُوهِهِمْ وَثِيَابِهِمْ، فَيَزْدَادُونَ حُسْنًا وَجَمَالًا، فَيَرْجِعُونَ إِلَى أَهْلِيهِمْ وَقَدِ ازْدَادُوا حُسْنًا وَجَمَالًا، فَيَقُولُ لَهُمْ أَهْلُوهُمْ: وَاللهِ لَقَدِ ازْدَدْتُمْ بَعْدَنَا حُسْنًا وَجَمَالًا، فَيَقُولُونَ: وَأَنْتُمْ وَاللهِ لَقَدِ ازْدَدْتُمْ بَعْدَنَا حُسْنًا وَجَمَالًا». یعنی: «همانا در بهشت بازاری است که هر جمعه به آنجا می‌آیند. پس باد شمال می‌وزد و [زیبایی و عطر] بر چهره‌ها و لباس‌هایشان می‌پاشد، در نتیجه بر حسن و جمالشان افزوده می‌شود. پس به نزد خانوادهٔ خود بازمی‌گردند در حالی که بر حسن و جمالشان افزوده شده است. خانواده‌شان به آنان می‌گویند: به خدا سوگند، پس از ما بر حسن و جمالتان افزوده شده است. آنان نیز می‌گویند: و شما نیز به خدا سوگند، پس از ما بر حسن و جمالتان افزوده شده است».
به روایت مسلم
پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وسلم خبر داده‌اند که در بهشت مکانی برای گردهمایی وجود دارد که در آن خرید و فروشی نیست و [اهل بهشت] هر چه بخواهند از آن برمی‌گیرند. آنان هر هفت روز یک بار به آنجا می‌آیند، پس باد شمال می‌وزد و بر چهره‌ها و لباس‌هایشان می‌وزد و در نتیجه بر زیبایی‌شان افزوده می‌شود. سپس به نزد خانوادهٔ خود بازمی‌گردند در‌حالی‌که بر حسن و جمالشان افزوده شده است. خانواده‌شان به آنان می‌گویند: به خدا سوگند، پس از ما بر زیبایی‌تان افزوده شده است. آنان نیز می‌گویند: و شما نیز به خدا سوگند، پس از ما بر حسن و جمالتان افزوده شده است.
از ابوهريره رضی الله عنه روایت است که رسول الله صلى الله عليه وسلم فرمودند: «لا يَمُوتُ لأَحَدٍ مِنَ المُسْلِمينَ ثَلاَثَةٌ مِنَ الوَلَدِ فَتَمسُّهُ النَّارُ إِلا تَحِلَّةَ القَسَمِ»: «از هيچ مسلمانی سه فرزند نمی ميرد مگر اينکه آتش او را لمس نمی کند مگر به اندازه ی تحقق سوگند الله متعال».
متفق علیه
هرکس سه فرزند خود را از دست بدهد - سه فرزند پسر یا دختر یا سه فرزند پسر و دختر - الله متعال بدن وی را بر آتش حرام می کند؛ و این در صورتی است که در برابر این مصیبت صبر کرده باشد و امید پاداش داشته و به قضا و قدر الهی رضایت داشته باشد؛ مگر به اندازه ی تحقق سوگند الله متعال مبنی بر عبور وی از صراط؛ آنجا که می فرماید: «وَإِنْ مِنْكُمْ إِلَّا وَارِدُهَا» [مریم: 71] «و هیچیک از شما [مردم] نیست، مگر آنکه وارد آن می گردد».
