Hadeeth Cards
Da'wa cards that highlight great meanings from the noble prophetic hadiths in a simple style and attractive display that helps the Muslim to have a deeper understanding of his religion in an easy way
All
از ابوهریره رضی الله عنه از پیامبر صلی الله علیه وسلم روایت است که فرمودند: «قَالَ اللَّهُ تَبَارَكَ وَتَعَالَى: أَعْدَدْتُ لِعِبَادِي الصَّالِحِينَ، مَا لَا عَيْنٌ رَأَتْ، وَلَا أُذُنٌ سَمِعَتْ، وَلَا خَطَرَ عَلَى قَلْبِ بَشَرٍ». یعنی: «خداوند تبارک و تعالی فرمود: برای بندگان صالحم چیزهایی آماده کرده‌ام که نه چشمی دیده، و نه گوشی شنیده، و نه بر قلب بشری خطور کرده است». ابوهریره گفت: اگر خواستید بخوانید: {فَلَا تَعْلَمُ نَفْسٌ مَا أُخْفِيَ لَهُمْ مِنْ قُرَّةِ أَعْيُنٍ} (هیچ‌کس نمی‌داند چه پاداش‌هایی که مایهٔ روشنیِ چشم‌هاست برای آنان پنهان شده است) [سجده: ۱۷].
بخارى و مسلم در روايت آن اتفاق دارند
پیامبر صلی الله علیه و سلم خبر داده‌اند که خداوند تبارک و تعالی فرمود: برای بزرگداشت بندگان صالحم در بهشت، چیزهایی را مهیا و آماده کرده‌ام که هیچ چشمی ذات آن را ندیده، و هیچ گوشی وصف آن را نشنیده، و ماهیت آن بر قلب هیچ بشری نگذشته و خطور نکرده است. ابوهریره رضی الله عنه گفت: اگر خواستید بخوانید: {فَلَا تَعْلَمُ نَفْسٌ مَا أُخْفِيَ لَهُمْ مِنْ قُرَّةِ أَعْيُنٍ} (هیچ‌کس نمی‌داند چه پاداش‌هایی که مایهٔ روشنیِ چشم‌هاست برای آنان پنهان شده است) [السجدة: ۱۷].
از زید برده ی آزاد شده ی رسول الله صلی الله علیه وسلم روایت است که رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمودند: «مَنْ قَالَ: أسْتَغْفِرُ اللهَ الَّذِي لا إلَهَ إلاّ هُوَ الحَيُّ القَيُومُ وَأتُوبُ إلَيهِ، غُفِرَتْ ذُنُوبُهُ، وإنْ كانَ قَدْ فَرَّ مِنَ الزَّحْفِ»: «هرکس بگويد: "أسْتَغْفِرُ اللهَ الَّذِي لا إلَهَ إلاّ هُوَ الحَيُّ القَيُومُ وَأتُوبُ إلَيهِ" گناهانش آمرزيده می شود؛ اگرچه از ميدان نبرد فرار کرده باشد».
به روایت ترمذی - به روایت ابوداوود
هرکس بگوید: "أسْتَغْفِرُ اللهَ الَّذِي لا إلَهَ إلاّ هُوَ الحَيُّ القَيُومُ وَأتُوبُ إلَيهِ" گناهانش آمرزيده می شود؛ اگرچه از ميدان نبرد با کفار فرار کرده باشد. همانطور که می دانیم، فرار از میدان جنگ، یکی از هفت گناه هلاک کننده است که در این حدیث ذکر شده است: «اجْتَنِبُوا السَّبْعَ الْمُوبِقَاتِ»: «از هفت گناه هلاک کننده و نابودگر اجتناب کنید» و یکی از آن گناهان را فرار از میدان جنگ معرفی می کند. مقصود این است که فرد از تمام گناهان، از جمله فرار از میدان جنگ توبه نماید؛ وگرنه مجرد استغفار، درحالی که انسان بر گناه باقی است، به او هیچ نفعی نمی رساند، بلکه وقتی برای او سودمند می باشد که از آن گناه نیز توبه نماید.
از ابوعبدالله جَدَلی روایت است که گفت: از عایشه ام‌المؤمنین رضی الله عنها دربارهٔ اخلاق رسول خدا صلی الله علیه و سلم پرسیدم، پس فرمود: ایشان نه زشت‌گو بودند و نه به زشت‌گویی تظاهر می‌کردند و نه در بازارها اهل داد و فریاد بودند، و بدی را با بدی پاسخ نمی‌دادند، بلکه عفو و گذشت می‌کردند.
به روایت ترمذی و احمد
از ام‌المؤمنین عایشه رضی الله عنها دربارهٔ اخلاق پیامبر صلی الله علیه و سلم پرسیده شد، پس گفت: در طبع ایشان زشتی و قبح در گفتار و کردارشان نبود، و به زشت‌گویی تظاهر نمی‌کردند و قصد آن را نداشتند، و اهل داد و فریاد نبودند که در بازارها صدایشان را بلند کنند، و بدی را با بدی پاسخ نمی‌دادند؛ بلکه با نیکی پاسخ می‌دادند و در باطن عفو می‌کردند و در ظاهر از آن روی برمی‌گرداندند و چشم‌پوشی می‌کردند.
از جابر رضی الله عنه روایت است که می گويد: رسول الله صلى الله عليه وسلم فرمود: «مَنْ يَأْتِينِي بِخَبَرِ الْقَوْمِ؟»: «چه كسی اخبار دشمن را برای من می آورد؟» زبير گفت: من؛ دوباره رسول الله صلى الله عليه وسلم فرمود: «مَنْ يَأْتِينِي بِخَبَرِ الْقَوْمِ؟»: «چه كسی اخبار دشمن را برای من می آورد؟» زبير گفت: من؛ رسول الله صلى الله عليه وسلم فرمود: «إِنَّ لِكُلِّ نَبِيٍّ حَوَارِيًّا، وَحَوَارِيَّ الزُّبَيْرُ»: «هر پيامبری یاری کننده ای دارد و یار و ناصر من زبير است».
متفق علیه
در غزوه ی احزاب که قریش و دیگران برای جنگ با مسلمانان به مدینه آمده بودند و رسول الله صلی الله علیه وسلم خندقی حفر کرده بود، به مسلمانان خبر رسید یهودیان بنی قریظه عهد و پیمان خود با مسلمانان را شکستند و در جنگ علیه مسلمانان با قریش همراه شده اند. این بود که رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمودند: «چه کسی اخبار بنی قریظه را برای من می آورد؟» زبیر بن عوام گفت: من اخبار آنها را می آورم. بار دیگر رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمود: «چه کسی اخبار بنی قریظه را برای من می آورد؟» بازهم زبیر گفت: من؛ بنابراین رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمود: «هر پیامبری یاری کننده ای دارد و یار و ناصر من زبیر است».
از جابر بن عبدالله رضی الله عنه روایت است که رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمودند: «الزُّبَيْرُ ابْنُ عَمَّتِي، وَحَوَارِيَّ مِنْ أُمَّتِي»: «زبیر پسر عمه ی من و یار و ناصر من در میان امتم می باشد».
به روایت احمد
رسول الله صلی الله علیه وسلم خبر می دهد که زبیر بن عوام رضی الله عنه پسر عمه ی ایشان صفیه دختر عبدالمطلب رضی الله عنها و یار و ناصر ایشان در میان امتش بوده است.
از هانئ، غلام عثمان رضی الله عنه روایت است که گفت: عثمان هرگاه بر قبری می‌ایستاد، چنان می‌گریست که ریشش خیس می‌شد. به او گفته شد: از بهشت و دوزخ یاد می‌شود و گریه نمی‌کنی، اما از این [قبر] گریه می‌کنی؟ پس گفت: همانا رسول خدا صلی الله علیه و سلم فرمودند: «إِنَّ الْقَبْرَ أَوَّلُ مَنْزِلٍ مِنْ مَنَازِلِ الْآخِرَةِ، فَإِنْ نَجَا مِنْهُ فَمَا بَعْدَهُ أَيْسَرُ مِنْهُ، وَإِنْ لَمْ يَنْجُ مِنْهُ فَمَا بَعْدَهُ أَشَدُّ مِنْهُ». یعنی: «همانا قبر، اولین منزل از منزلگاه‌های آخرت است، پس اگر [کسی] از آن نجات یابد، آنچه پس از آن است آسان‌تر از آن است، و اگر از آن نجات نیابد، آنچه پس از آن است، سخت‌تر از آن است».
به روایت ترمذی و ابن‌ماجه
امیرالمؤمنین عثمان بن عفان رضی الله عنه هرگاه بر قبری می‌ایستاد، چنان می‌گریست که ریشش با اشک‌هایش خیس می‌شد. به او گفته شد: از بهشت و دوزخ یاد می‌شود و از روی اشتیاق به بهشت یا ترس از دوزخ گریه نمی‌کنی! اما از قبر گریه می‌کنی؟ ایشان گفت: پیامبر صلی الله علیه و سلم خبر داده‌اند که قبر اولین منزل از منزلگاه‌های آخرت است، پس اگر [کسی] از آن نجات یابد و رها شود، آنچه پس از آن از منزلگاه‌هاست، آسان‌تر از آن است. و اگر از عذاب آن نجات نیابد؛ آنچه پس از آن از مجازات است، سخت‌تر از آن چیزی است که در آن است.
از ابن عمر رضی الله عنهما روایت است که رسول الله صلى الله عليه وسلم فرمودند: «إِذَا دُعِيَ أَحَدُكُمْ إِلَى الْوَلِيمَةِ فَلْيَأْتِهَا»: «هرگاه یکی از شما برای غذای عروسی دعوت شد، باید آن را اجابت کند».
متفق علیه
حدیث مذکور بیانگر این مهم است که چون مسلمانی برای غذایی دعوت شد که برای شب زفاف آماده می شود - فرقی نمی کند قبل از همبستری باشد یا همراه آن یا بعد از آن - باید دعوت برادر مسلمانش را اجابت کند تا به این ترتیب دل او را به دست آورده و در شادی برادرش مشارکت داشته باشد. جمهور علما معتقد به وجوب اجابت این دعوت هستند چون در احادیث دیگر، کسی که این دعوت را اجابت نکند، گنه کار و نافرمان الله و رسولش نامیده شده است و تنها ترک واجب است که انسان با آن گنه کار و نافرمان الله و رسولش می شود.
از ابوهريره رضی الله عنه روایت است که می گوید: «شَرُّ الطَّعَام طَعَامُ الْوليمةِ، يُدْعَى لَهَا الأَغْنِيَاءُ، وَيُتْرَكُ الفقراء، وَمَنْ تَرك الدَّعْوَةَ فَقَدْ عَصَى اللَّهَ وَرَسُولَهُ»: «بدترين غذا، غذای وليمه است؛ ثروتمندان برای آن دعوت می شوند و فقرا و مساکين ترک می شوند. و کسی که دعوت [وليمه] را اجابت نکند، نافرمانی الله و رسولش کرده است».
متفق علیه
این اثر از ابوهریره رضی الله عنه که البته حکم حدیث مرفوع را دارد چنانکه از رسول الله صلی الله علیه وسلم روایت شده، بیانگر این مطلب است که بدترین غذا، غذای ولیمه است که برای زفاف آماده می شود؛ چون فقط ثروتمندان به آن دعوت می شوند و فقرا در آن سهمی ندارند؛ و این تحقیر فقرا می باشد. و از طرفی هدف از دعوت کردن ثروتمندان ریا و طلب شهرت می باشد؛ به همین دلیل بدترین غذا معرفی شده است. اما اگر با دعوت فقرا و ثروتمندان همراه باشد، وصف شر و بدی شامل آن نمی شود؛ چون اصل ولیمه جهت اظهار شکر و سپاس از الله متعال به خاطر این نعمت، مشروع می باشد. سپس ادامه می دهد که هرکس دعوت ولیمه را بدون عذر اجابت نکند، نافرمان الله و رسولش می باشد چون امر به آن حتمی است و در اجابت آن مصالح زیادی نهفته است.
از ابوهريره رضی الله عنه روایت است که رسول الله صلى الله عليه وسلم فرمودند: «إِذا دُعِيَ أَحَدُكُمْ فَلْيُجِبْ، فَإِنْ كان صائماً فَلْيُصلِّ، وَإنْ كانَ مُفْطَراً فَلْيَطْعَمْ»: «هرگاه يکی از شما دعوت شد، بايد اجابت کند؛ اگر روزه داشت - برای ميزبان - دعا نمايد و اگر روزه نداشت، غذا بخورد».
به روایت مسلم
حدیث مذکور بیانگر این مهم است که چون مسلمانی برادر مسلمانش را به غذای عروسی اش دعوت کرد، باید دعوت او را اجابت کند و دل او را به دست آورد و در شادی برادرش شریک باشد. و اگر روزه ی واجبی چون روزه ی قضایی یا نذری داشت باید حضور به هم رسانده و چیزی نخورد؛ اما برای میزبان دعای خیر و برکت کند. و اگر روزه ی نفلی داشت، مختار است روزه اش را بشکند و از غذای عروسی به همراه میزبان بخورد یا اینکه روزه اش را کامل کند؛ اما در هر صورت باید میزبان را در جریان روزه اش بگذارد تا او را دچار تشویش و نگرانی نکرده و به مشقت نیندازد. اما حضور وی در این دعوت لازم می باشد چه روزه باشد یا نباشد.
