Hadeeth Cards
Da'wa cards that highlight great meanings from the noble prophetic hadiths in a simple style and attractive display that helps the Muslim to have a deeper understanding of his religion in an easy way
All
از ابوقتاده و انس بن مالک رضی الله عنهما روایت است که رسول الله صلى الله عليه وسلم فرمودند: «إِنِّي لأَقُومُ إِلَى الصَّلاةِ، وَأُرِيدُ أَنْ أُطَوِّل فِيها، فَأَسْمعُ بُكَاءَ الصَّبِيِّ، فَأَتَجوَّزَ فِي صلاتِي كَرَاهِيَةَ أَنْ أَشُقَّ عَلَى أُمِّهِ»: «برخی اوقات که به نماز می ايستم، می خواهم آن را طولانی بخوانم؛ ولی در اثنای نماز صدای گريه ی کودکی به گوشم می رسد، لذا نمازم را کوتاه می کنم تا مبادا (نماز طولانی برای) مادرش سخت و دشوار باشد».
به روایت بخاری - متفق علیه
رسول الله صلی الله علیه وسلم به عنوان امام، نماز جماعت را آغاز می کرد و قصد طولانی کردن نماز را داشت، اما چون صدای گریه ی طفلی را می شنید، نمازش را کوتاه می کرد تا مبادا به دلیل توجه مادر به کودک، طولانی کردن نماز بر او سخت و دشوار گردد.
از عایشه رضی الله عنها روایت است که می گويد: عده ای باديه نشين نزد رسول الله صلى الله عليه وسلم آمده و گفتند: آيا کودکان تان را می بوسيد؟ فرمود: «بله». گفتند: ولی به الله سوگند ما کودکان مان را نمی بوسيم. پس رسول الله صلى الله عليه وسلم فرمود: «أَوَ أَمْلِكُ إِنْ كَانَ اللَّه نَزعَ مِنْ قُلُوبِكُمْ الرَّحمَةَ»: «وقتی الله رحم و مهربانی را از دل های شما برداشته است، من نمی توانم برای شما کاری انجام دهم».
متفق علیه
گروهی از صحرانشینان نزد رسول الله صلی الله علیه وسلم آمده و سوال می کنند: آیا شما کودکان تان را می بوسید؟ و رسول الله صلی الله علیه وسلم می فرماید: «بله». صحرانشینان که تندخوتر هستند گفتند: ما کودکان مان را نمی بوسیم. این بود که رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمود: «وقتی الله رحمت و مهربانی را از قلب های شما برداشته است، این از توان من خارج است که آن را در قلوب شما قرار دهم».
از عايشه رضی الله عنها روایت است که می گويد: رسول الله صلى الله عليه وسلم صبحِ يکی از روزها درحالی از خانه بيرون رفت که پيراهنی از موی سياهِ منقوش به کاروان شتر بر تن داشت.
به روایت مسلم
ام المومنین عایشه رضی الله عنها یکی از لباس های رسول الله صلی الله علیه وسلم را توصیف می کند؛ و خبر می دهد که رسول الله صلی الله علیه وسلم در ابتدای روز درحالی از خانه نزد اصحابش رفت که لباسی از موی سیاه منقوش به کاروان شتر بر تن داشت؛ یا اینکه لباسی پوشیده بود که در آن خطوطی همچون خطوط در کجاوه بود.
از انس رضی الله عنه روایت است که می گويد: رسول الله صلى الله عليه وسلم را ديدم که نشسته و ساق ها و زانوان خود را در بغل گرفته بود و خرما می خورد.
به روایت مسلم
انس رضی الله عنه می گوید: رسول الله صلی الله علیه وسلم را دیدم که نشیمنگاهش بر زمین بود و ساق پاهایش ایستاده بود و خرما می خورد؛ به این صورت نشسته بود تا زیاد نخورد. انسان در این حالت نشستن مطمئنی ندارد بنابراین زیاد نمی خورد.
از ابورمثه تيمی رضی الله عنه روایت است که می گويد: رسول الله صلى الله عليه وسلم را درحالی ديدم که دو لباس- يعنی ردا و ازاری - سبز پوشيده بود.
به روایت ترمذی - به روایت نسائی - به روایت ابوداوود - به روایت احمد - به روایت دارمی
ابورمثه رضی الله عنه خبر می دهد که رسول الله صلی الله علیه وسلم را درحالی دیده که دو لباس سبز بر تن داشته است.
از ام سلمه رضی الله عنها روایت است که می گوید: دوست داشتنی ترين لباس نزد رسول الله صلى الله عليه وسلم قمیص بود.
به روایت ترمذی - به روایت ابوداوود - به روایت احمد
دوست داشتنی ترين لباس نزد رسول الله صلى الله عليه وسلم قمیص بود، زیرا پوشش پیراهن از ازار و رداء بیشتر و بهتر است؛ و یک تکه است و انسان به یکباره آن را می پوشد و پوشیدن آن نسبت به پوشیدن ابتدا ازار و سپس ردا آسان تر است. با این همه اگر در سرزمینی بودی که پوشش ازار و یا رداء در آن معمول و متداول است و پوششی همچون ایشان داشته باشی، ایرادی ندارد؛ مهم این است که لباسی متفاوت با لباس رایج در سرزمینت نبپوشی که گرفتار شهرت شوی، چون رسول الله صلی الله علیه وسلم از لباس شهرت نهی فرموده اند.
از ابوسعيد خدری رضی الله عنه روایت است که می گويد: برخی از انصار چيزی از رسول الله صلى الله عليه وسلم طلب كردند و رسول الله صلى الله عليه وسلم خواسته ی آنها را بر آورده نمود. دوباره طلب كردند و باز هم رسول الله صلی الله علیه وسلم خواسته ی آنها را بر آورده نمود؛ تا مالی كه نزد رسول الله صلى الله عليه وسلم بود، تمام شد. و چون هرچه داشت به آنان انفاق نمود فرمود: «مَا يَكُونُ عِنْدِي مِنْ خَيْرٍ فَلَنْ أَدَّخِرَهُ عَنْكُمْ، وَمَنْ يَسْتَعْفِفْ يُعِفَّهُ اللَّهُ، وَمَنْ يَسْتَغْنِ يُغْنِهِ اللَّهُ، وَمَنْ يَتَصَبَّرْ يُصَبِّرْهُ اللَّهُ، وَمَا أُعْطِيَ أَحَدٌ عَطَاءً خَيْرًا وَأَوْسَعَ مِنَ الصَّبْرِ»: «آنچه نزد من باشد، آن را ذخيره نمی كنم. ولی هركس از خواستن اجتناب كند، خداوند او را از خواستن بی نياز می سازد. و هركس اظهار بی نيازی كند، خداوند او را بی نياز می سازد. و هركس صبر پيشه سازد، خداوند به او صبر نصيب خواهد كرد؛ و به هيچكس نعمتی بهتر و فراخ تر از صبر عنايت نشده است».
متفق علیه
عده ای از انصار مال و اموالی را از رسول الله صلی الله علیه وسلم طلب کردند که رسول الله صلی الله علیه وسلم به ایشان عطا نمود. سپس خواستد و باز هم رسول الله صلی الله علیه وسلم به آنها عطا نمود تا جایی که آنچه نزد رسول الله صلی الله علیه وسلم بود، تمام شد؛ آنگاه رسول الله صلی الله علیه وسلم به ایشان خبر داد که امکان ندارد چیزی را ذخیره کند و آنها را از آن باز بدارد؛ اما دیگر چیزی ندارد که به آنها بدهد؛ و آنان را تشویق می کند که از دیگران چیزی نخواهند و اظهار بی نیازی نموده و صبر کنند. و به ایشان خبر می دهد که هرکس به آنچه نزد الله است قناعت کند و خود را بی نیاز از مال و اموال مردم بداند، الله متعال او را بی نیاز می گرداند. چون ثروتمند و بی نیاز واقعی کسی است که قلبش بی نیاز باشد و بی نیازی در قلب او باشد. و کسی که چنین باشد، الله متعال او را از مردم بی نیاز می گرداند و او را عزت نفسی عطا می کند که به سبب آن از سوال کردن و خواستن چیزی از مردم دوری می کند. و هرکس از زنانی که بر او حرام است دوری نماید و پاکدامنی اختیار نماید، الله عزوجل پاکدامنی او را مستدام نموده و از وی و خانواده اش حمایت می کند. و هرکس صبر پیشه کند، الله متعال به او صبر عنایت می کند. و الله رزقی بهتر و بزرگ تر از صبر به انسان نداده است.
از عبدالله بن عمرو رضی الله عنهما روایت است که رسول الله صلی الله علیه وسلم این فرموده ی الله متعال درباره ی دعای ابراهيم صلى الله عليه وسلم را تلاوت کرد: «رَبِّ إِنَّهُنَّ أَضْلَلْنَ كَثِيرًا مِنَ النَّاسِ فَمَنْ تَبِعَنِي فَإِنَّهُ مِنِّي» [ابراهيم: 36] «پروردگارا، آنها بسیاری از مردم را گمراه ساخته اند؛ پس هرکس [در عبادت الله به یگانگی] از من پیروی کند، یقیناً از من است». و نيز اين سخن عيسی صلى الله عليه وسلم را تلاوت نمود: «إِنْ تُعَذِّبْهُمْ فَإِنَّهُمْ عِبَادُكَ وَإِنْ تَغْفِرْ لَهُمْ فَإِنَّكَ أَنْتَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ» [مائدة: 118] «اگر آنان را [با عدالت خویش] عذاب کنی، بندگان تو هستند؛ و اگر آنان را [با رحمت خود] ببخشایی، تویی که شکست ناپذیرِ حکیمی». آنگاه دستانش را بلند کرد و گفت: «اللهُمَّ أُمَّتِي أُمَّتِي»: «يا الله، امتم، امتم» و گريست. پس الله عز وجل فرمود: «يا جِبْرِيلُ، اذْهَبْ إِلَى مُحَمَّدٍ -ورَبُّكَ أَعْلَمُ- فَسَلْهُ مَا يُبْكِيهِ؟»: «ای جبريل، نزد محمد برو و از محمد بپرس چرا می گريد؟ - درحالی که الله داناتر است -» جبريل نزد رسول الله صلى الله عليه وسلم آمد و ايشان علت گريه اش را بيان فرمود. - و الله خود داناست. - الله متعال فرمود: «يَا جِبْرِيلُ، اذْهَبْ إِلَى مُحَمَّدٍ، فَقُلْ: إِنَّا سَنُرْضِيكَ فِي أُمَّتِكَ وَلَا نَسُوءُكَ»: «ای جبريل، نزد محمد برو و بگو: ما تو را درباره ی امتت خشنود می سازيم و تو را اندوهگين و ناراحت نمی کنيم».
به روایت مسلم
رسول الله صلی الله علیه وسلم سخن ابراهیم علیه السلام در مورد بت ها را تلاوت می کند که فرمود: «رَبِّ إِنَّهُنَّ أَضْلَلْنَ كَثِيراً مِنَ النَّاسِ فَمَنْ تَبِعَنِي فَإِنَّهُ مِنِّي وَمَنْ عَصَانِي فَإِنَّكَ غَفُورٌ رَحِيمٌ»: «پروردگارا، آنها بسیاری از مردم را گمراه ساخته اند؛ پس هرکس [در عبادت الله به یگانگی] از من پیروی کند، یقیناً از من است و هرکس از من نافرمانی کند، بی تردید تو آمرزنده ی مهربانی». و این سخن عیسی علیه السلام را می خواند: «إِنْ تُعَذِّبْهُمْ فَإِنَّهُمْ عِبَادُكَ وَإِنْ تَغْفِرْ لَهُمْ فَإِنَّكَ أَنْتَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ»: «اگر آنان را [با عدالت خویش] عذاب کنی، بندگان تو هستند؛ و اگر آنان را [با رحمت خود] ببخشایی، تویی که شکست ناپذیرِ حکیمی». سپس دستانش را بالا می برد و می گرید و می گوید: «پروردگارا، امتم امتم». یعنی به آنها رحم کن و از آنها درگذر؛ بنابراین الله متعال به جبریل می فرماید: «نزد محمد برو و از او بپرس چرا می گريد؟» این درحالی است که الله متعال خود سبب این گریه را می داند. و رسول الله صلی الله علیه وسلم سبب آن را که نگرانی ایشان در مورد امتش می باشد به جبریل می گوید. لذا الله متعال به جبریل می گوید: «نزد محمد برو و بگو: ما تو را درباره ی امتت خشنود می سازيم و تو را اندوهگين و ناراحت نمی کنيم». و الله متعال ایشان را در مورد امتش راضی و خشنود کرده است که جای شکر و سپاسگذاری از الله متعال دارد؛ چنانکه اجر زیادی برای آنها در نظر گرفته و با اینکه آخرین امت هستند اما در روز قیامت اولین امت می باشند؛ و این امت فضایل زیادی نسبت به سایر امت ها دارد.
از انس رضی الله عنه روایت است که می گوید: «چه بسا کنیزی از کنیزهای مدينه، دستِ پيامبر صلى الله عليه وسلم را می گرفت و او را به هر جا که می خواست، می بُرد».
به روایت بخاری
این حدیث به تواضع رسول الله صلی الله علیه وسلم اشاره دارد؛ کسی که اشرف مخلوقات می باشد؛ چنانکه کنیزی از کنیزهای مدینه نزد وی آمده و دستش را می گیرد و او را با خود به هرجا که بخواهد می برد تا نیازش را برآورده کند؛ این درحالی است که او اشرف مخلوقات است؛ و جالب اینکه نمی گوید: مرا به کجا می بری؛ یا نمی گوید: در پی کسی دیگر برو؛ بلکه با او همراه می شود و نیازش را برطرف می کند؛ و الله متعال با این کار بر عزت و مرتبه ی او می افزاید. نکته: اینکه در روایت آمده دست پیامبر را گرفت، به این معنا نیست که دست یکدیگر را لمس کردند؛ حافظ می گوید: مراد از گرفتن دست، لازمه ی آن یعنی همراهی و اطاعت می باشد؛ و این حدیث با ذکر زن به جای مرد و ذکر کنیز به جای آزاده، شامل انواع مبالغه در تواضع می باشد و بلکه لفظ «الاماء» را به طور عام به کار می برد که هر کنیزی را شامل می شود.
